Profilo di LEARN_tobelonel...LEARN_tobe_LONELYFotoBlogElenchiAltro  |  Strumenti Guida |
|
30 luglio จาก pantip สู่ my spaceอยากอัพบล๊อกแต่ไม่มีอะไรจะเขียน
ทายดูละกันว่าเราคือคนไหน 555
ความอดกลั้น--ความอดทน เป็นพื้นฐานของคุณธรรม--จริยธรรม..?
จินตนาการสำคัญกว่าความรู้?
พรหมจรรย์มีไว้ให้เสีย......เท่านั้นหรือ?
อยากทราบว่าสีขาวกับสีดำต่างกับอย่างไร
" การไร้ความสุขเป็นสิ่งที่ผิดเสมอ "
ศาสนาจะหายสูญไป..?
คนดี คือ คนเช่นไร
คิดอย่างไรกับอนาคต
มีอะไรมั้ยที่เหนือกว่า น้ำใจ เพราะใครๆๆก็อยากให้มีน้ำใจกันจัง
พัทยา....เพิ่งกลับมาจากพัทยา....
ตอนไป คาดหวังมากกกกก....หน้าที่พักเราจะติดทะเล มองเห็นดวงอาทิตย์ขึ้นตอนเช้า ได้เดินชายหาดตอนเย็น
พอไปถึง เป็นป่า(ที่แต่งด้วยน้ำมือมนุษย์) ก้อสวยนะ....แต่....ที่นี่มันพัทยานะเฟ้ยยยยยย
มีรูปงามๆมาฝากตรึม โดยเฉพาะดอกไม้ เพราะเค้าแต่งสวนเยอะมาก มีดอกไม้หลากหลาย มีกระบองเพชรน่ารักๆ ชอบมักๆๆๆๆ
โดยรวมถือว่าคนที่ทำรีสอทนี้ขึ้นมาเค้า 1.รวยมาก 2.บ้าดี
ที่พักสะอาด บริการประทับใจ ...ชอบสบู่ที่แจกมาก...เพราะปกติสบู่ที่แจกจะแย่ๆ แต่ที่นี่สบู่ดีมาก ประทับใจป้าทีเดียว(คิดเล็กคิดน้อยเนอะ)
สรุป...1.พักผ่อนเด็มที่
2.เจอเพื่อน(และพี่ๆ)ที่ไม่ได้เจอมานาน
3.กินอิ่ม นอนหลับสบาย...
4.ถ่ายรูปจนจุใจ
5.รู้จักเพือน(และพี่)ใหม่ๆ
6.มองธรรมฃาติ เปลี่ยนบรรยากาศ
7.เที่ยวเล่น เติมพลังชีวิต
19 luglio pantip.comเราได้เป็นสมาชิกเรียบร้อยแล้ว
...แต่ก่อนเราเคยคิดว่า พวกพันทิพธ์เนี้ย...ช่างไร้สาระ เพิ่งรู้ว่ามันมีอะไรดีๆและน่าสนใจเยอะเลย
ห้องที่เราชอบสุดๆก้อคงเป็น....ห้องสมุดและห้องศาสนา ...มันเป็นการถกเถียงโดยใช้ความรู้ทางปรัชญากับศาสนาคุยกัน ซึ่งเราชอบสุดๆ...ไม่มีคนคุยเรื่องนี้ด้วย คุยกับคนอื่นก็ได้วะ
อีกห้องที่ว่าน่าสนใจก้อเห็นจะเป็นห้องถ่ายภาพเนี้ยแหละ...ภาพสวยๆตรึม...ไว้เอาของตัวเองไปอวดมั่งดีกว่า
...จริงๆเราใช้พลังความคิดไปกับห้องในพันทิพธ์เยอะมาก เลยจะไม่เขียนอะไรที่ซับซ้อนและดูซีเรียสแล้ว....สำหรับวันนี้ ไว้ถ้ามีโอกาศจะเอามาลงให้ได้อ่านกัน
จังหวะนี้...ต้องไปหละ ได้ข่าวว่าเรียนแพคเกตตตต 13 luglio เพ้อทำไม หลายๆคนถึงมีชีวิตที่แสนเศร้า ต้องใช้ความพยายามอย่างมาก เพียงที่จะผ่านพ้นไปอีกวัน...และอีกวัน
ทุกคนมีปัญหาของตัวเอง...ใช่ แต่นั่นเป็นเหตุผลที่เพียงพอที่จะเมินเฉยต่อความทุกข์ของคนอื่น...รึป่าว
อะไรคือสิ่งที่ดี...ใครตัดสิน (ไม่นับเรื่องความดีความชั่วที่ใครๆก็รู้อยู่แก่ใจ) ใครคือคนที่ไม่มีค่า...เราวัดค่าของคนจากไหน เพราะเค้าดี เค้าจริงใจ แล้วถ้าเค้าไม่ดีกับคนอื่นหละ ...ก้อไม่รู้นะ มันไม่เกี่ยวกับเราซะหน่อย...หรอ
ถ้าทุกคนมัวแต่แคร์ว่าคนอื่นรู้สึกยังงัยกับตัวเอง...คงยากกว่าจะก้าวออกมาจากบ้านได้ แต่ถ้าไม่แคร์เลยว่าคนอื่นจะคิดยังงัยกับเรา...ก้อคงยากที่จะดำเนินชีวิตในสังคม
...ทำมัยเราเอาตัวเราตัดสินคนอื่น เรารู้จักเค้าดีพอแล้ว?เราดีพอที่จะไปตัดสินเค้า?...อย่างน้อยก้อดีกว่าเค้า...แน่ใจ?
12 luglio แพคเกต...ผ่านไปอีกครึ่งเทอมของแพคเกต นี่เราเดินมาถึงครึ่งทางแล้วสินะ....ทำแพคเกตตัวนี้ เรารู้สึกดีมากๆทั้งกับอาจารย์ และหัวข้อที่ทำ....
ขอบคุณพระเจ้า สำหรับกำลังและความสุขที่ให้ เพราะจริงๆแล้วเรารู้ตัวแล้วหละว่าเราไม่ค่อยชอบแพคเกตเลย แต่เมื่อคืนทำงาน รู้สึกดีมากๆ สนุกสุดๆ (เมื่อเรามองงานในมุมที่ต่างออกไป)
ขอบคุณยุ้ย สำหรับความช่วยเหลือตอนตี5 ช่วยเราคิดสเก็ตตั้งหลายตัว ขอบคุณมากนะ
ขอบคุณอ.พิมที่ช่วยเราเค้นหัวคิดว่าเราควรต้องทำอะไรไปส่งมั่ง...ทั้งๆที่เราไปคุยกับอ.แค่2ทีเองทั้งเทอม อ.ไม่โกรธเลย...ขอบคุณคะ
ขอบคุณอ.ธวัชชัย นอกจากอ.จะช่วยเราทำทีสิสแล้วอ.ยังช่วยหาข้อมูลแพคเกตให้ด้วย(สำหรับตัวที่สาม...ซึ่งเป็นการทำต่อจากตัวนี้)
ขอบคุณอีกหลายๆคนที่อยู่เป็นเพื่อนกันทั้งคืน5555...ขอบคุณนะ
.......
บางครั้งการก้าวต่อไป มันช่างเป็นเรื่องที่ยากจริงๆ แค่คิดว่าจะต้องสั่งให้เท้ายกขึ้น ทรงตัว และเหยียบลง
แต่เมื่อเรามาถึงจุดที่ว่า ความตั้งใจและความรับผิดชอบของเราคือการต้องตั้งใจทำให้ดีที่สุดเท่านั้น ไม่ใช่เป็นการรับผิดชอบต่อผลสำเร็จของมัน
มันอาจจะไม่ใช่งานที่ดีที่สุด แต่เราได้ตั้งใจทำมันอย่างดีที่สุด...แล้ว
10 luglio Generation of Contentอ่านเจอแล้วตรงกับชีวิตมาก...เลยเอามาให้อ่านกัน555
หนึ่งในพฤติกรรมคือ เมื่อเข้าสู่โลกของอินเตอร์เน็ทสิ่งแรกที่ทำคือเปิดโปรแกรม instant Messenger ดูว่ามีคนออนไลน์อยู่หรือไม่ ต่อมาก็เช็คเมล์ Forwardเรื่องหรือภาพไปให้กับเพื่อนที่ทำงาน เพื่อนในกลุ่มและใครต่อใครอีกมากมาย ขั้นต่อไปก็คทอ เข้าไปเยี่ยมชมเว็บไซต์Communityที่ตัวเองเป็นสมาชิกอยู่ แลกเปลี่ยนความคิดเห็นกับสมาชิกคนอื่น เมื่อเต็มอิ่มกับการสื่อสารแล้ว ก็ไปดูเวปไซต์ขายของออนไลน์ต่อ และท้ายสุดของการเข้าอินเตอร์เนทแต่ละครั้ง คือหาข้อมูลที่ตั้งใจไว้ว่าจะค้นหาตั้งแต่เปิดอินเตอร์เนท...กร๊ากกกก
เอาหละ ต้องนี้ก้อเป็นเวลาที่เราสมควรต้องไป....ทำงานที่ตั้งใจไว้ว่าจะทำตั้งแต่เปิดอินเตอร์เนท....แล้วสินะ 09 luglio เปิดรหัสวันธรรมดาๆอีกวันหนึ่งของคนธรรมดาคนเดิม....เพียงแต่สิ่งที่ไม่ธรรมดาของวันนี้คือ...การเปิดรหัส...
ที่จริงๆชั้นจะเปิดตั้งนานแล้ว แต่อีน้องปี2มันเปิดช้านี้หว่า...(โมโหๆๆนิดหน่อย)
รหัสเรามีน้องสามคน โบ้ด มะปราง(คนนี้หน้าตาดี) และน้องไมค์ .....อันน้องไมค์เนี้ย ได้คุยกันมานานแล้ว...หน้าน้องเค้าจะเหมือนหมีผสมกับก๊อด
หลังเปิดรหัสเสร็จ...เอ็มเลยชวนไปเลี้ยงข้าวน้อง ไปซัดที่ร่มแดง ...ขอโทษคับ สั่งตอนทุ่มครึ่ง กินเสร็จสามทุ่มกว่า.....บ่นๆๆๆๆ
ก้อจ่ายเงินเรียบร้อย เดินออกมาพร้อมแยกย้ายกันกลับหอ
....เดินมาถึงหน้าปากซอย น้องไปซ้าย เราไปขวา....
น้องไมค์เสนอตัวเดินมาส่ง...น้องคะ 1.อีกสองร้อยเมตรถึงหอพี่ 2.นี่มันสามทุ่มเท่านั้นเอง 3.นี่พี่กีฟท์คะ คนไซด์พี่เนี้ยะ ถ้าเค้าจะเอาตัวเพราะเรื่องเดียวคะน้อง เอาไปชั่งกิโลขายยยย
ดังนั้น พี่กลับเองได้คะ ตีสามยังออกไปเดินเล่นเลย...พยายามหว่านล้อมน้องประมาณ5นาทีได้...น้องยังยืนยันคำเดิม
น้องไมค์คะ พี่ประทับใจน้องมากๆๆ น้องโบ้ดกับน้องมะปรางก้อทำท่าว่าจะเดินมาเป็นเพื่อน....เออ พี่ยอมแล้วหละคะ คนเดียวพี่ว่ามันก้อน่าเขินจะแย่แล้ว เราเล่นเดินกันมาสามคน...พี่มิต้องมุดดินหนีไปเลยรึ
น้องไมค์คะ....นอกจากหน้าตาน้องจะเหมือนหมีผสมกับก๊อดแล้ว ยังมีจิตใจดีงามไม่แพ้ทั้งสองคนนั้นเลยทีเดียว....หุหุหุ
ประทับใจป้าคนนี้มากมาย....ไว้มีอะไรเรียกพี่เลยนะน้อง ....ก๊ากกกกก 04 luglio DBD กับแปดวันอันแสนสุขเด้กอ้วนนั่งตัวกลมอยู่หน้าคอมอย่างทุกวัน เพียงแต่วันนี้อาจจะยังไม่เย็นค่ำเท่าไหร่ รอบตัวมีของกระจัดกระจายมากกว่าปกติ(ปกติของกระจายเต็มห้องแล้ว แต่ตอนนี้เยอะกว่า ถ้ามีการตายเกิดขึ้นในห้องไม่ต้องคิดว่ามีโจรบุกเข้ามาปล้น รื้อของแล้วทำร้ายร่างกายนะ ให้ปิดคดีไปเลยว่า สะดุดของล้ม...ตาย)
...คิดถึงเวลาแปดวันที่บางแสน ที่สุดจะสะดวกสบายเนื่องจากพี่ๆi-designเทคแคร์อย่างดี อาจารย์ที่มาสอนแต่ละคนก็ใจดีสุดๆ...ที่ทำให้งงไปเลยว่าอ.ที่มหาลัยจะดุไปไหน
แปลกมั้ย ...ความทรงจำที่เหลืออยู่ส่วนใหญ่ ไม่ใช่เวลาตอนเรียนที่เรียนกันวันละแปดชั่วโมง ...แต่กลับเป็นเวลาที่ได้คุยได้เล่นกับคนอื่น
ได้ทักพี่โตตอนเช้าทุกวัน...หุหุ(เป้าหมายที่แท้จริงคือฝากของไปเทคบัดดี้) คุยกับอ.ทุกคนที่เข้ามาสอน ได้จั่วไพ่กะพี่ชัยพี่แมนกุ๊กปอมเอมหนึ่งเพลงอู๋(ไม่ได้พนันนะ) ได้ไปเล่นโบลล์กับพี่เอ๋พี่เอ๊ดหนึ่งดิว คุยกับพี่เอกเรื่องถ่ายรูป แอบปรึกษาอ.ไพเวช_พี่หมอ_อ.ทวีศักเรื่องการบ้าน คุยกับพี่ๆคนอื่นอีกมากมายบนโต๊ะอาหารและเวลาของว่างวันละสองรอบ...
ไม่มีการคาดคั้นเอางาน...ไม่มีการต่อว่า...มีแต่โอกาสและโอกาสที่ทุกคนพร้อมจะให้เสมอ
คิดถึงจัง ...ช่วงเวลาที่ดีๆกับการไม่ต้องแบกรับความรับผิดชอบ(หึหึ) และการสร้างมิตรภาพใหม่ๆ
จริงๆก้ออีกไม่กี่วันแล้วนะ....ที่เราจะได้กลับไปอีกครั้ง
...แต่ครั้งนี้ ก้อจะไม่เหมือนครั้งที่ผ่านมา เพราะว่าเราจะได้เจอคนเพิ่มอีกตั้ง80คน 80คนที่ไม่เคยรู้จัก
...นั่นแหละ มิตรภาพใหม่ ที่จะเกิดขึ้นอีก ครั้งแล้วครั้งเล่า ...
ไม่ว่าจะยังงัย ก้อไม่อยากให้สิ่งเหล่านี้กลายเป็นเพียงความทรงจำ...เหมือนอีกหลายครั้งที่ผ่านมา 01 luglio กลับมาแล้วค่า....หายไป1อาทิตย์ พร้อมพลังกลับมาเต็มเปี่ยม
...จริงๆแล้ว นักออกแบบเค้าก้อปรกติแบบเราๆเนอะ555
ทุกคนใจดีมากกกกก ได้อะไรเยอะอยู่ ได้รู้จักคนมากขึ้น ได้น้ำหนักเพิ่มขึ้น...หุหุ ได้เล่นโบลิ้งข้ามวัน ห้าทุ่มถึงตีหนึ่ง ได้รู้ว่ามันไม่ง่ายเนอะ...โยนโบล์เนี้ยะ
ตอนนี้..ไม่ค่อยอยากเคลื่อนที่ไปไหน..หนักตัวเอง
...เราพังแว่นตัวเองอีกแล้ววะ....เลยต้องเอาแว่นเก่ามาใส่ ชิชิ
(ปกติต้องโดนทับถึงจะเจ๊ง คราวนี้เพียงแค่โดนท่อนแขนเท่านั้น....ช่างน่ากลัวจริง..เริ่มกลัวตัวเองกับตัวเลขบนหน้าปัดที่ไม่ยอมลง) |
|
|
