ก้มหน้าทำไป แม้ไม่เหมือนฝันแต่ก้อดีกว่าอยู่ปล่าวๆ

 

บางทีการไล่ตามความฝัน มันก้อเหนื่อยเหมือนกันนะ

 

ต้องสูญเสียบางอย่างไประหว่างทางตลอดเวลาเพื่อให้ได้สิ่งหนึ่งมา

 

บางที อาจจะต้องทิ้งความฝันเพื่อสานต่อความรับผิดชอบให้ลุลวง

 

  สิ่งใดกัน ที่มีความสำคัญมากกว่าก

 

  เกียรติยศ ความรับผิดชอบ ความปิติของผู้ให้กำเนิด เงินทอง หรือ ความหวัง ความฝัน

 

คนที่ทำงานไปงั้นๆจะมีประโยชน์อะไร ถ้าไม่มีความฝัน

 

บางทีอาจจะมีมนุษย์เงินเดือนคนนึงที่กำลังทำงานอย่างมีความสุขที่สุด ถ้านั้นเป็นสิ่งที่ใฝ่ฝัน 

 

แต่คนที่ไม่ทำอะไรเลย ไม่มีทั้งความฝัน ความหวัง หรือแม้แต่เกียรติยศ หน้าที่ ความรับผิดชอบ ต่อคนรอบข้าง

 

  ไม่น่าสมเพศมากกว่าคนที่ทำงานแม้ไม่มีความฝันหรอหรือ

 

  อย่างน้อย การต่อเติมความฝันของบุคคลอื่น ก็นำมาซึ่งความสุขใจอันหาที่เปรียบไม่ได้

 

ความฝันของตน แม้ยังหาไม่เจอ แต่ถ้าจะปล่อยชีวิตให้ล่องลอยต่อไป มนุษย์จะต่างจากสิ่งอื่นอย่างไร

 

ความฝัน ถ้าไม่มีโอกาศ ก็สร้างขึ้นมีสิ ถ้าเหนื่อยที่จะวิ่งตาม หยุดพัก เงยหน้ามองฟ้า แล้วหันมองรอบตัว

 

มีใครบ้างที่ไม่ต้องทำอะไรเลย เพื่อไปให้ถึงฝัน อย่างน้อย เมื่อโอกาศมาตรงหน้า ก้อต้องยื่นมีออกไปคว้ามิใช่หรือ

 

ทุกครั้งที่เราเดินช้าลง ก้อจะมีคนวิ่งแซงหน้า

 

สิ่งที่เคยทำได้ง่ายๆ ถ้าไม่ได้ใช้ ก็ปล่าวประโยชน์ มีแต่จะรั่วโรยไปเท่านั้น

 

 

 

มีฝันตามฝัน ถ้ามีสิ่งที่ต้องรับผิดชอบตามสิ่งนั่น บุคคลที่ไม่มีสิ่งใดให้ทำ ให้ตาม

 

น่าสมเพศยิ่งกว่าฟองนำ (สัตว์สปีชี่ต่ำที่สุดในไฟลั่ม)เพราะแม้จะลอยฟ่องไร้ทิศทาง มันก้อยังหากิน

 

สิ่งใดขัดขวางความฝัน ไม่ใช่กำจัดสิ่งนั้นไปให้พ้น แต่ให้จัดการให้ลุล่วง แล้วอย่าลืมตามความฝันต่อไป

 

 

มุ่งสู่ความฝันนะ สู้ตายยยยยย!!!!!!

 

ความฝันเป็นของส่วนตัว ไม่มีการรอกัน ไม่มีการก้าวไปพร้อมกัน มีแต่การช่วยเหลือกัน การแบ่งปันกัน หยิบยื่นให้กัน

 

ความฝันและผู้คนรอบข้าง เกี่ยวพันกันอย่างแยกไม่อกก ในอีกแง่ ก็ไม่มีความเกี่ยวพันกันเลย

 

"ทำไมหนูไม่ไปโรงเรียน?"

"คุณตาบอกไม่จำเป็น"เธอตอบ แถลงข้อเท็จจริง "คุณตาสอนทุกวิชา ภาษาอังกฤษ ภาษารัสเซีย สรีรวิทยา ทุกเรื่อง ส่วนการทำครัวและเย็บปักถักร้อย หนูเรียนจากคุณป้า"

"หนูไม่ได้ไปโรงเรียนตั้งแต่อายุ6ขวบ?"

"ใช่คะ ไม่เห็นต่างกันตรงไหน หนูพูดได้4ภาษา เล่นเปียโนกับอัลโตแซ๊กส์ได้ ประกอบวิทยุได้ ศึกษาเรื่องการเดินเรือ และไต่ลวด หนูอ่ายหนังสือเป็นตัน แซนวิชหนูก้ออร่อย หรือไม่จริง?"

"คุณตาบอกว่าโรงเรียนเป็นสถานดัดสันดาน ใช้เวลาเกือย16ปีทำลายสมองเด็ก คุณตาแทบจะไม่ไปโรงเรียนเลย"

 

แกบอกว่าในมหานคร ไม่มีการรยราฆ่าฟันกัน ไม่มีความเกียดชังกัน ไม่มีความปราถนา นั่นเป็นฝันหวาน และฉันต้องการให้แกมีความสุข เสพความสุขได้อย่างเต็มเปี่ยม แต่การขาดไร้การสู้รบ ความเกลียดชัง และความปราถนา หมายความว่า เรื่องฟากตรงข้ามก้อไม่ดำรงอยู่เช่นกัน...ไม่มีความยินดีปรีดา ไม่มีการเอื้อเฟื้อแบบปัน ไม่มีความรัก จะมีก้อแต่ความโศกเศร้า ความหดหู่ และความหลอกลวงหลงทิศเท่านั้นที่ความสุขจะผุบโผล่ปรากฎให้เห็น หากไม่มีความท้แท้สูญเสีย ความหวังจะก่อตัวขึ้นมาได้อย่างไร

 

ชายเจ้าของร้านหันกลับไปหาเครื่องตีไข่ไฟฟ้า เขาจัดวางเรียงตะปูเกลียวไว้เป็นแถวเป็นแนวบนถาดสะอาดสีขาว ตะปูเกลียวคล้ายจะแย้มยิ้มมีความสุข

ผมย้อนกลับมายังรถยนต์ สอดเท บรันเดนบูร์ก คอนแชร์โด เข้าไปในเครื่องเล่น ผมคิดถึงตะปูเกลียวและความสุขประสาตะปู เป็นไปได้ว่าน่าจะเกิดจากการสลัดหลุดพันธะรัดรึงของเครื่องตีไข่ กลายเป็นตุปูเกลียวเสรี ประกาศความเป็นไทบนถาดสะอาดสีขาว นับเป็นความปลื้มปิติที่ได้เห็นตะปูเกลียวมีความสุข

 

ผมหลับตา ยกเท้าสองข้างพาดโต๊ะเตี้ย หมุนเวียนนาทีกลิ้งไปในหัวเหมือนก้อนน้ำแข็งในเครื่องดื่ม ทุกอย่าง สรรพสิ่งเหมือนจะกลายเป็นกาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว

เสื้อผ้ากระจายเกลื่อนบนพื้นห้อง เพลงกล่มหอ การสนทนา หมุนวน หมุนทวนย้อนกลับมาที่จุดเดิม จะหยุดที่ไหน ทุกคนทราบกันดีแล้ว เฉกเช่นม้าหมุน หมุนเคลื่อนรอบวง ไม่มีใครแซงหน้า ไม่มีใครถูกทิ้งไว้ข้างหลัง หมุนนานสักเท่าใด ย้อมกลับมาหยุดที่จุดเดิม

 

"ผมเกิดริบทะเล" ผมตอบ "ผมมักจะไปเดินบนชายหาดในตอนเช้าหลังใต้ฝุ่นพัดผ่าน ค้นพบข้างของประหลาดละลานตา ขวด เกี๊ยะ หมวก กล่องใส่แก้ว โต๊ะ เก้าอี้ ข้าวของที่ไม่น่าอยู่ใกล้น้ำ ผมเก็บสะสมจากชายหาด จนดูเหมือนว่าผมตั้งตารอใต้ฝุ่นลูกต่อไป"

"ที่น่าประหลาดก้อคือ สรรพสิ่งที่ลอยขึ้นมาจากทะเลล้วนแล้วแต่สะอาดเอี่ยมอ่อง ขยะไร้ค่าแต่สะอาดหมดจด ไม่เคยมีของสกปรก ทะเลมีความพิเศษที่ตรงนี้ เมื่อมองย้อนกลับไปในชีวิต ผมมองเห็นเพียงเศษขยะจากทะเล เก็บรวบรวมขยะ จำแนกหมวดหมู่ ก่อนจะเหวี่ยงไปทุกสารทิศ ไร้จุดมุ่งหมาย แน่ชัด รอคอยให้ถูกคลื่นซัดกลับมาเกยหาดอีกครั้ง"

"เรื่องนี้จาดบ้านเกิดคุณหรือ"

"จากชีวิตของผม ผมเดิยจากหาดหนึ่งไปยังอีกหาด ก้อแน่อยู่แล้ว ผมจดจำเรื่องรางที่เกิดขึ้นระหว่างทางได้ แต่ก้อมีเพียวเท่านั้น ผมไม่เคยดึงรั้งเรื่องมาผูกโยงกเข้าหากัน เรื่องราวหลากหลาย..สะอาดแต่ไร้ประโยชน์"

 

รู้สึกว่าเราจะหลงรัก HARUKI MURAKAMI เข้าให้แล้ว

แด่ลิล ผู้ปราดเปรียวดังกระต่ายป่า

 

ขอโทษนะ ที่บางทีเราก้อแอบลืม ลิลไว้ในลูกบอลนานเกินไป

หรือแกล้งก่อกวนเวลาลิลหลับ

 

ขอบคุณนะ ที่ยอมให้เราเล่นด้วย (หรือเราบังคับขืนใจก้อไม่รู้อะนะ)

ที่ทำในเราจำได้ว่า มีหนูเป็นเพื่อนมันดียังงัย

ที่สอนให้เราเอาใจใส่อย่างอื่นมากกว่าตัวเอง

 

เราไม่โกรธนะ ที่งับเราบ้างเป็นบางที

ที่แอบหนีไปจากลูกบอลตอนเรากำลังจะออกไปธุระ (ทำให้ไปเกือบสาย)

 

คิดถึงนะ

 

แด่ร่างที่หลับใหล

 

แล้วเราจะไปเยี่ยมบ่อยๆ

หญิงอ้วนหน้าจืด ไม่ใช่เรื่องเลวร้าย หญิงอ้วนที่มีอยูกลาดเกลื่อนกล่นเหมือนเมฆลอยฟ่องกลางท้องฟ้า ลอยกระเพื่อมเท้งเต้ง ไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับผม แต่ถ้าเป็นสาวอ้วนหน้าสวย นั่นเป็นอีกเรื่องนึง

 

ชิชะ ใช่เซ่ วะ555555555555

เวลาคุณมองดูงานของบรามส์หรือชูเบิร์ท คุรเห็นความยอดเยี่ยมของมัน ดังนั้นถ้าคุณเล่นได้เพียงส่วนเล็กๆส่วนหนึ่งของงานชิ้นเอกนั้นได้อย่างมีลีลา ก้อจงพอใจเถอะ ชีวิตคนเราก้อเป็นแบบนี้ไม่ใช่หรือไม่มีอะไรสมบูรณืแบบหรอก