อันนี้เชื่อไม่เชื่อไม่ว่านะจ๊ะ อ่านมาอีกทีนึง ไม่ได้คิดเอง

แต่สำหรับมุมมองของผม ผมสามารถ"ชอบ"ใครซักคนได้ตั้งแต่แรกเห็น แต่ผมไม่สามารถ"รัก"ใครได้ทันทีขนาดนั้น
เวลาผมเป็นแฟนกับใคร มันจะแบ่งเป็นสองช่วง ช่วงชอบ กับช่วงรัก... ช่วงชอบเกิดขึ้นตั้งแต่วินาทีแรก กินเวลาไปประมาณสองอาทิตย์ (สมัยยังไม่ค่อยรู้ความ) หรืออาจจะหลายเดือน (สมัยนี้)

ผมอธิบายไม่ได้เหมือนกันว่าทำไมเราถึงเกิดชอบใครซักคน ก็ขออ้างอิงเหตุผลจากนักชีววิทยาคนนั้นไปพลางๆก่อน แต่นั่นไม่ใช่สิ่งสำคัญหรอก สิ่งสำคัญคือ เราต้องแยกให้ออก ว่ามันเป็นแค่ความ"ชอบ" ความพอใจ ความแปลกใหม่ ความตื่นเต้น เราจะคิดถึงเค้าจังเลย อยากเจออีกที อยากคุยโทรศัพท์ด้วยนานๆ
อยากไปไหนมาไหนด้วยกัน ไปกินข้าวดูหนัง 

ทำไมเราถึงเป็นอย่างนั้น ผมมองอย่างนี้ครับ เ

เมื่อเราเกิดชอบใครขึ้นมา สมองในส่วนจินตนาการจะเริ่มทำงานโดยเราไม่รู้ตัว มันจะเริ่มสร้างภาพของคนคนนี้ในหัว โดยเอาสิ่งที่เรารู้เราเห็นในตัวเค้าเป็นจุดเริ่มต้น แล้วก็สร้างส่วนที่ไม่เห็นขึ้นมา ในแบบที่เราอยากให้เค้าเป็น โดยที่เราไม่รู้ตัว ยกตัวอย่างนะ
สมมติผมไปเจอผู้หญิงคนนึงในร้านเหล้า หน้าตาเข้าข้อ รูปร่างได้เลย ใส่เสื้อกล้ามสีขาว กางเกงยีนเอวต่ำ เจาะหูข้างละสามรู สองมือมีกำไลข้อมือสีสันต่างๆ
ยืนหลังตรง ไหล่ตั้งสมส่วน ผิวขาวนวลขับให้เนินอกดูเด่นชัดในความมืด ถือแก้วเหล้าผสมโซดา ยืนชนแก้วกับเพื่อนกลุ่มใหญ่

จากข้อมูลข้างต้น สมองผมจะสร้างอะไรขึ้นมาบ้าง ดูจากเสื้อผ้า คนนี้คงเปรี้ยวใช้ได้ ไม่ใช่คุณหนูเรียบร้อยแน่ๆ จากท่าทีสนุกสนานเฮฮา คุยนั่นแซวนี่กับเพื่อนตลอด น่าจะเป็นคนอัธยาศัยดี เพื่อนๆรัก ชอบใส่เครื่องประดับมากมาย คงจะเป็นคนที่รักสวยรักงาม ชอบแต่งตัว ชอบช้อปปิ้ง กินเหล้าผสมโซดา แสดงว่าเที่ยวมาได้ระยะนึงแล้ว ไม่ใช่มือใหม่ น่าจะเป็นคนที่มั่นใจในตัวเองทีเดียว
สรุปหน่อย ผมกำลังเจอผู้หญิงคนหนึ่ง หน้าตาดี หุ่นดี อัธยาศัยดี รักเพื่อน รักสวยรักงาม มั่นใจในตัวเอง กล้าแสดงออก เพอร์เฟคโคดพ่อ
ดูดีๆนะครับ...สิ่งที่น่าจะตรงกับความเป็นจริง ...มีแค่ หน้าตาดี หุ่นดีเท่านั้น

ที่เหลือผมสร้างมันขึ้นมาเองทั้งหมด โดยที่ผมอาจจะไม่รู้ตัวเลยก็ได้ แต่บางคนอาจจะไม่ได้วิเคราะห์อะไรแบบนี้เหมือนผมหรอก คนเรามีระบบความคิดไม่เหมือนกัน คนอื่นอาจจะสร้างข้อมูลเหล่านี้มาจากส่วนอื่นๆในตัวเค้า แต่สุดท้ายแล้ว ผมว่าเราจะเหมือนกันทุกคน คือเผลอให้จินตนาการสร้างบางอย่างที่เรายังไม่เห็น ยังไม่รู้เกี่ยวกับตัวเค้า และสร้างในแบบที่เราอยากให้เค้าเป็นด้วย

(*) สมมติว่าผมมีโอกาสได้คุยทำความรู้จัก ขอเบอร์ ชวนไปกินข้าวดูหนัง
ข้อมูลเหล่านี้จะติดตัวผมไปด้วย จนกว่าจะเจอความจริงในตัวเค้ามาหักล้าง

(**)เมื่อเวลาผ่านไปเรื่อยๆ สิ่งที่ผมเห็นในตัวเค้ามันจะค่อยๆใกล้เคียงความจริงมากขึ้น
ซึ่งมันอาจจะเปลี่ยนแปลงความรู้สึกของผมที่มีต่อเค้าได้หลายอย่าง บางอย่างอาจจะตรงกับที่วาดไว้แต่แรก แต่หลายอย่างอาจจะถูกหักล้างหายไป ผมจะเริ่มเห็นข้อเสียของเค้า ผมจะเริ่มมีช่วงที่ไม่สนุก ช่วงที่เบื่อเวลาอยู่กับเค้า

(***)จนเวลาผ่านไปถึงวันหนึ่งที่ผมเห็นตัวจริงของเค้าชัดเจนเพียงพอ เริ่มแน่ใจแล้วว่า คนคนนี้มีข้อดีอะไรบ้าง ข้อเสียอะไรบ้าง พอที่จะตัดสินใจได้ว่าเราสองคนจะเป็นอะไรกัน

ช่วงที่เรียกว่า ช่วงชอบ เริ่มต้นและจบลงอย่างนี้

และตลอดเวลาของช่วงนี้ ผมจะเรียกผู้หญิงคนนี้ว่าเพื่อน

เค้าสามารถคุยโทรศัพท์ ไปกินข้าว ดูหนังกับคนอื่นได้ ผมไม่มีสิทธิ์ห้าม เพราะเราเป็นแค่เพื่อน

เค้าจะโทรมาหาผมหรือไม่โทร จะห่วงผมหรือไม่ห่วง ผมบังคับไม่ได้ เพราะเราเป็นแค่เพื่อน

ถึงเค้าจะคิดถึงผมเหลือเกิน ทำดีกับผมทุกอย่าง มาเจอผมทุกวัน คอยเป็นห่วงถามไถ่ โทรมากู๊ดไนท์ทุกคืน ผมก็จะยังไม่คิดอะไรมากมาย เพราะผมยังมองเค้าเป็นแค่เพื่อน สรุปแล้ว ช่วงชอบเนี่ย เป็นเหมือนช่วงทำความรู้จัก ช่วงไตร่ตรอง ช่วงช่างน้ำหนัก สุดท้ายแล้วผลลัพธ์จะออกมาแบบไหนก็ได้ ทุกอย่างจะยังไม่มีการผูกพัน ไม่มีเงื่อนไขสัญญาใดๆ แต่ถ้าผมผ่านช่วงชอบไปเรียบร้อย แล้วบอกตัวเองได้ว่า ผู้หญิงคนนี้โอเคเลย ถึงจะไม่ดีอย่างนั้นไม่ดีอย่างนี้ แต่เราก็ยังรู้สึกว่ายังอยากอยู่ใกล้ๆเค้าอยู่

ทีนี้แหละ จะเริ่มเข้าช่วง"รัก" แล้วล่ะ

แต่เดี๋ยวก่อน!!!! หลายคนคงสังเกตเห็นดอกจันที่ผมใส่ไว้ข้างบน ลองกลับขึ้นไปดูนะครับ นั่นคือจุดหักเหของความสัมพันธ์ จุดที่จะทำให้ความนรกแตกมาเยือนเรา ถ้าเราไม่ระวังตัวเพียงพอ ถ้าคุณผ่านดอกจันเหล่านั้นมาได้ โดยที่ยังแค่"ชอบ"เค้าอยู่ ...คุณโอเค แต่ถ้าคุณสะดุดที่ดอกจันไหน แล้วเผลอไปบอกตัวเองว่า รักเค้าแล้วล่ะ

 

นั่นแหละ คุณโดนแล้ว ดอกจันแรกหนักสุด เด็กๆส่วนใหญ่เป็นกัน คือยังไม่ได้เห็นอะไรจริงๆเลย โดนจินตนาการล่อลวงไปเต็มๆ รักเค้าโดยที่ยังไม่เห็นอะไรในตัวเค้าเลย แต่ไม่รู้ตัวนะ เราก็ยังคงคิดอยู่ ว่าเค้าเป็นอย่างนั้นจริงๆ รักไปแล้วด้วย ทีนี้พอเวลาผ่านไป ความจริงเริ่มปรากฎ เราจะหลงคิดไปว่า อีนี่เปลี่ยนไป ไม่เห็นเหมือนตอนแรกเลยวะ จบยังไงคงไม่ต้องบอก

แต่ถ้าโดนดอกจันหลังๆ ความซวยก็จะลดน้อยลงไป แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าจะไม่ซวย เพราะฉะนั้นช่วงชอบจึงเป็นช่วงเวลาที่สำคัญ และต้องการสติอย่างมาก
จึงเป็นสาเหตุของประโยคคลาสสิคหลายๆอัน ..รักฉันอย่างที่ฉันเป็น ..รักใครอย่าใจร้อน ..ฉันอาจไม่ดีอย่างที่เธอคิด ..เวลาจะเป็นคนบอกเราเอง

ซึ่งพูดง่าย แต่ทำยากอิ๊บอ๋าย ..เพราะอะไร ..เพราะสามัญสำนึกของมนุษย์ทุกคน ไม่อยากอยู่คนเดียวโว้ย เหงาโว้ย อยากมีแฟนไว้ควงแขนจู๋จี๋ มันเลยเกิดอาการขาดสติ มือไวใจเร็ว ด่วนสรุปว่าเรารักเค้าแล้วแหละ ทั้งๆที่เราก็แค่ชอบเฉยๆ ยังไม่ได้รักหรอกนะน้อง

มองง่ายๆเลยนะ คุณบอกว่าคุณรักเค้า คุณเคยเห็นมุมเหล่านี้ของเค้ารึยัง วินาทีที่เค้าโกรธที่สุด วินาทีที่เค้าเสียใจที่สุด วินาทีที่เค้างี่เง่าที่สุด วินาทีที่เค้าเลวที่สุด
วินาทีที่เค้าไม่เข้าใจคุณมากที่สุด

ถ้าเห็นแล้วทั้งหมด และยังจะบอกตัวเองอยู่อีกว่า ชั้นก็ยังอยากอยู่กับอีตานี่อยู่ดี โอเค คุณน่าจะรักเค้าจริงๆ แต่ถ้าคุณยังไม่เคยเห็น อย่ามาบอกเลยว่าคุณรักเค้า คุณแค่ชอบเค้าเท่านั้นแหละ