อยากเขียนบล๊อกมาหลายวันแล้ว....

แต่วันนี้ สิ่งที่คิด สิ่งที่จะเขียน มันได้โดนเล่าไปหลายครั้งแล้ว เลยขี้เกียจเขียน.....ซะงั้น

ต้องขออภัยมา ณ ที่นี้

ดูรูปที่ไปถ่ายที่เวิลเทรตกับสาวๆไปก่อนละกัน

หมิงชวนไปคริสมาสที่โบสถ์...ไปแล้ว งั้นเราชวนไปแคลลอริ่งดีกว่า...หึหึ

 

เราอยากให้ไป เพราะแกอยากไป... เพราะถึงสนุกยังงัยถ้าแกไม่สนุก มันก้อจะไม่สนุก....แต่อย่าคาดหวังมากเกินไป(เพราะโบสถ์เรามันต่างจังหวัด)

ที่อยากให้ไปเพราะ

1.ครั้งหนึ่งในชีวิตที่จะได้ไปสัมผัสบรรยากาศแคลอริ่ง(เหมือนในหนัง555 ไม่เหมือนเท่าไหร่หรอก แต่พอได้)

2.ของแบบนี้อยู่ๆแกอยากไปแล้วไปเลยมันไม่ได้...เพราะอาจจะโดนหาว่าบ้าได้ง่ายๆ มันต้องมีเทศกาล

3.เพราะยังเป็นนักศึกษา...ถ้าแกทำงานตามบริษัท แกจะต้องลางาน

4.ถ้าแกมาตอนยังมีแดดอยู่ แกสามารถถ่ายรูปเล่นได้ เพราะโบสถ์เราใหญ่มาก มีสนามเด็กเล่นสามสนาม และกำแพงสีๆ5สี แดง เหลือ เขียว ฟ้า และชมพู

5.โบสถ์เราอยู่ต่างจังหวัด ดังนั้น เห็นดาวครับท่าน และอากาศดีมาก(ถ้าอากาศยังเย็นอยู่จะสุดยอดดดดด)

....ประมาณนี้แหละ

....แคลลอลิ้งเริ่ม วันที่24 ถึง เช้าวันที่25

 

อ๊ะ โบสถ์เราก้อมีคริสมาสเหมือนกัน ถ้าสนใจ มาได้เลย

วันที่ 23 ธันวา นี้ (หลังส่งงานเสร็จแล้ว) ก้อมีละคร การแสดงในโบสถ์ จับฉลาก และกิน...หุหุ

ถ้ามาควรแพคกระเป๋ามานอนค้าง แต่ถ้าไม่สะดวกจะมาวันนั้นเลยก้อได้....บอก่อนก้อดีเราจะได้นอนหอแล้วไปพร้อมกัน

เนื้อเพลงจาก เคโรโระ ....อีกแล้ว เป็นเพลงของตอนใหม่อะนะ...ที่ไม่มีฉายทางทีวี

จะบอกว่า...เนื้อเพลงนี่มันโดนใจชะมัด....เหมาะสำหรับเราและทีสิสในช่วงนี้สุดๆ เลยเอามาให้อ่านกันดู

 

Invaders!
Please give them love, more and more love.
It's all right, it's not like you'll have less of it.
I want to live just for you
if you can let me live luxuriously~
DO YA DO, the dream continues.
DO YA DO, let me see it, okey?
I'll work very hard to succeed,
but let me rest once in a while.
How's that? How's that? How's that?
How do you think about that?
When you're in a helpless pinch,
just shake your hips - deceiving DANCING DANCING!
Love and courage and popularity~ I want them~ (I want them)
I'll do it with spirit and a yell.
If you get impatient, drink some milk to refill your calcium!
If things don't go well,
that's because, "You're still a young one...."

 

   The greatest crisis in my life came at an early age. I was desperately afraid of hell. I went to my mother, naturally, where a fearful child is accustomed to go; but she sent me to my father. Upon hearing my fear, he asked me an old-fashioned question: "Have you sinned?"

   Such a question for an innocent child! I nodded. Even worse, he followed up with, "And what was your sin?" That was my pain; I needed no heart-searching probe to find a possible answer

   Sobbing, I blurted out, "I lied." It was finally out. Surely he would let me off the hook as a confessed sinner. But no.

   "Any other sin?" I couldn't remember any more, so focused was I on that lie. So Daddy helped me remember some more.

   Finally we were ready to pray. We knelt by his bad, the same bed on which I had been born the frist time, and I gave my life to the Savior. I was sorry enough for my sin, but primarily I feared punishment. I had heard of hell, and I knew hell was for sinners. Jesus was for sinners, too. I ran to Him, opened my heart to Him and felt HIS warm embrace. With that embrace came peace.

   I am ashamed to admit it, but 18 long years passed before I shed the frist tear over my sin. As a church member, I had been asked to prepare a message on the death of Christ. At I prepared, for the frist time in my life I felt sorrow that Jesus was on that cross because of my sin. Not Hitler's. Not Stalin's. Not the world's. Mine. My heart was broken by grief, not grief for what my sins might do to me, but grief for what they did to Him.