สาวตัวกลมนั่งกินก้มหน้าก้มตาซัดอาหารที่อยู่ตรงหน้า ฝั่งตรงข้ามเป็นหนุ่มตัวบางผมน้อย โดยมีสาวนิติธรรมศาสตร์หน้าสวยอีกคนนั่งอยู่ทางขวามือ....

 

วันนี้เธอต้องถ่อมาถึงแถวสนามหลวงเพื่อทัศนะศึกษาวิชาthai productที่พิพิฒพันธสถานแห่งชาติ(ซึ่งชื่อสะกดถูกรึป่าวเธอยังไม่รู้เลย) พอถึงที่หมายเธอรีบโทรนัดกินข้าวเที่ยงกับเพื่อนรักที่ไม่ได้เจอกันมานานนนนนทันที...เกือบ11โมง...ตืนแล้วมั้ง...

 

แสงอาทิตย์ยามเที่ยงส่องแหวกอากาศผ่านประตูที่เปิดอ้าอยู่เข้ามาในส่วนหน้าของอาคารแสดงงาน หญิงสาวยกมือป้องตาชะเง้อหน้าหาคนที่นัดหมายเอาไว้...ไม่เปลี่ยนไปเท่าไหร่เลย(แอบอ้วนขึ้นน้อยนึงนะยะ) ไม่เจอกันมากี่ปีแล้วนะ เกือบ2-3ปีได้แล้วมั้ง เป็นตัวเลขที่น่าใจหายจิงๆ...นัดคราวนี้ ขาดนังต้องไป...ครั้งหน้าๆ

 

ยังเดินไม่ทั่วตึก แล้วก้อยังไม่เที่ยงดี ขอเดินวนซัก1รอบแล้วกัน ...ตั้งหน้าตั้งตาเดิน เร็วมากจนสงสัยว่าจะเดินทำมัยเพราะอากาศในอาคารแสดงก้อไม่ได้เย็น... ออกจะร้อนซะด้วยซ้ำ อีกอย่างเธอก้อไม่ได้คลั่งพวกประวัติศาสตร์มาตั้งแต่ไหนแต่ไรแล้ว จะเกรงใจก้อแต่อาจารย์ที่พามาเท่านั้น เพราะว่ายอมสละเวลาอันมีค่าพามาเดินเนี้ย น่าจะมีเหตุผล...มั้ง

 

...หลังจากรอหน้าตึกนิติได้ซักพัก สาวหน้าหวานก้อเดินลงมา ...จิงๆ เธอและเพื่อนรักมีสเป็กเรื่องผู้หญิงไม่ตรงกันเท่าที่ควร...แต่คนนี้ เธอให้ผ่านหละ

 

ร้านอาหารริมน้ำ แต่เปิดแอร์เย็นสบาย ผนังสีฟ้าขาว..แต่งร้านน่ารักดีพอควร..อาหาร รสชาติพอใช้ ไม่ถึงกับอร่อยเริด แต่ดีกว่าปกติที่กินทุกวันแน่ๆหละ

คู่สนทนาถูกคออะไรก้อดีทั้งนั้นแหละ สาวหน้าหวานคุยด้วยไม่ยากทั้งๆที่เพิ่งรู้จักกัน ดูเปิดเผย สบายๆดี ...เพิ่งรู้ว่าเด็กนิติไม่ค่อยเข้าเรียน(รู้แล้วแอบตกใจ..เรากำลังฝากชีวิตไว้กับใครเนี้ยยยย555)

 

สาวหน้าหวานดูแอบอึดอัดตอนที่เธออยู่ด้วย..มั้ง แต่ว่า ก้อน่ารักดี หึหึ ..พอเธอได้คุยกัยสาวนิติระหว่างที่เดินกลับมาส่งเธอนั้น..ดูเหมือนความอึดอัดระหว่างสาวทั้ง2ได้หายไปแล้ว หรือเป็นของเธอคนเดียวนะ...

 

วันนี้ ได้อะไรบ้าง..ไม่รู้ แต่ว่าก้อได้ดูหลายๆอย่าง..บอกแล้วเธอไม่ชอบประวัติศาสตร์ ถ้าถามว่าเออยากรู้มั้ยว่าไอ้นี่ไอ้นั่นทำอย่างไร...อยากรู้ แต่ถ้าถามว่า อยากรู้มั้ยมันเป็นมาอย่างไร...ไม่อยากเท่าไหร่อะ แต่ว่าคงจะมีประโยชน์เอาไว้ใช้ซักวันแหละนะ

เนื่องจากกลุ่มสาวๆจากลาดกระบังที่มักจะเอาแต่อยู่บ้านนอก ได้เข้าเมืองนานๆครั้ง และครั้งนี้ ได้เข้าไปตั้งแต่เช้าโดยมีเหตุผลเฉพาะคืองานมหาลัย...

 

พี่ที่คอตโต้นัด11โมง...เราไปถึง11.30...อีกแล้ว(ไม่เลทไม่ใช่เรา555..อย่าภูมิใจๆ) หลังจากนัดแนะเรียบร้อยก้อแยกย้ายกันไปกินข้าวเที่ยง...

ตัดสินใจกันไม่ได้เนื่องจากมีหลายคน ฟู้ดคอตมาบุณครองละกัน....เดินจากสยามเซ็นเตอร์ไปมาบุณครองตอนอยู่บนสะพานตาเหลือบไปเห็นฮะจิบังราเม็ง...เลยตกลงว่าจะไปกัน...สงสัยว่าจะเดินไปมาบุณครองกันทำมั๊ย สยามฯก้อมี

ขณะที่กำลังจะเดินถึงร้านนั่นเอง..สายตาเหลือบไปเห็นโออิชิราเม็ง เลี้ยวเปลี่ยนร้านกันแทบไม่ทัน..ก้อซัดกันไปตามระเบียบ..ประเด็นคือได้บัตรแถมอะไรซักอย่างมา3ชุด แจกจ่ายกันไป...

เปิดงานคอตโต้ด้วยวงแจ๊ส เล่นดีๆ เราชอบ เสียงผู้หญิงเพราะมากๆ ละลาย... แต่ที่จะเน้นคือ ของกินคะ เริดมากกกก จากเกรฮาวคาเฟ่ อร่อยมักๆ เรากินไปแยะเลย แล้วหน้าาตาน่ารักด้วย โดยเฉพาะพายสตอเบอรี่และแฮมเบอเกอร์จิ๋ว...มีความสุขมากมาย...จบงาน เราได้เป็นไฟนอลลิสเฉยๆตามคาด(จิงๆแอบอยากได้รางวัลที่1 555) ได้ตั๊มมา1ตัว...เย้ๆอันเก่ามันเสียแล้วไม่ได้ไปเอา (จะปีแล้วมั้ง...ดีใจมีตั๊มใหม่ใช้แล้ว)...กว่างานจะเลิดก้อ4โมงกว่าแล้ว

 

หลังจากนั้น มองหน้ากันทั้ง6สาว1หนุ่ม เอาเช็คไปขึ้นเงินทันที ได้มาคนละพัน(ได้ค่าโทรศัพท์คืน..)และแล้ว น้องดลก้อขอตัวไปเดินเล่นคนเดียว(แต่ชั้นรู้นะว่าไม่ได้ไปคนเดียว555)พี่โส่ยอาการหนักรีบกลับไปนอน แล้ว5สาวก้อ...เดินเล่นเหอะ(ได้เล้ย)

 

เรา เพลง เอิ๊ก ยุ้ย แพท ขบวนการสาวๆๆๆๆ เริ่มออกเดิน เป้าหมายคือการผลานเงินที่เพิ่งได้มากหยกๆ

ก่อนอื่นไปดูน้ำหอม เนื่องจากที่รายงานเพคเกต..KENNY G...ต้องเอาให้คุ้ม ..ไม่ค่อยได้อะไรเพราะว่ายังไม่รู้ว่าจะเริ่มจากตรงไหนดี เดินจนจบรู้อยู่อย่างเดียว ไอ้น้ำหอมที่เป็นแอปเปิ้ลเขียวของDKNYงะ ชอบมากเลย..กลับมาถึงหอแล้วยังอยากได้อยู่ ไว้ต้องไปแอบถามราคา(ใครมีความรู้เรื่องน้ำหอมผู้ชาย...ช่วยด้วยยยย)

 

เดินมาราทอนวันนี้

สยามเซ็นเตอร์>มาบุญครอง(กิน)>สยามเซ็นเตอร์(คอตโต้)>สยาม(ถ่ายเอกสาร)>สยามเซ็นเตอร์(คอตโต้)>พาราก้อน(ขึ้นเงิน+เดินเล่น)>สยามเซ็นเตอร์(นั่งพัก+ถ่ายรูปงานอีกรอบ)>สยามดิส(เดินloft)>ทางเชื่อมระหว่างสายมดิสกะสยามเซ็น(อ่านหนังสือ+พักเท้า)>วัตสันโมนันซ่า(รอเพลงเอิ้ก+ยุ้ยแพท)+ลิโด้(หายุ้ย+แพท)>โมนันซ่า(หาเพลง+เอิ้ก)>มาบุณครอง(สาวๆอยากได้รองเท้า)>สยามเซ็นเตอร์(รวมตัวกะยุ้ย+แพท)>มาบุณครอง(กลับไปกินไอ้ที่ได้ฟรีจากโออิชิเมื่อเช้า)>ขึ้นไปมาบุณครองชั้น6(ไปเอาไอ้ที่ได้ฟรีเมื่อเช้ากะยุ้ย...ที่อินแอนเอาท์)>มาบุณครองชั้นล่าง(กลับมาโออิชิราเมงกะแพท+เอิ้ก)>มาบุณครองชั้น6(ไปเอาไอ้ที่ได้ฟรีเมื่อเช้ากะทั้ง3...ที่โออิชิสุชิบาร์)>กลับหอ

 

เหนื่อยมากกก แต่รู้สึกดีที่ได้ออกกำลังกาย...

 

เป้า ลืมบอกว่า..ดีเจเป้เป็นพิธีกรวะ555

วันพุธ..6โมง...อยากสอนเปียโนวะ ไม่มีตังค์ใช้...(ความคิดอุบาตมากๆ..แต่คิดอย่างงั้นจิงๆ)

1ทุ่ม...ครูกีฟท์มาสอนแทนได้มั้ยคะ..ได้คะ..ตกปากรับคำทันทียังไม่ได้ถามรายละเอียดอะไรเลย..ปกติก้อปฎิเสธทันทีเหมือนกัน

นอน..ตี3 ทำคอตโต้

ตื่น7.30..ต้องถึงโรงเรียนตอนเก้าโมง...

ไปไม่เป็น..โทรหาเอ๋อที่ร้ากกก....

9.07 ทัน...เด้กยังไม่มา

9โมงเด็ก1คน 10โมง1คน...ปัญหาเริ่มบังเกิด เด็กน้อยขนาดนี้จะเอาอะไรยาไส้ห้า...ค่าเดินทางยังไม่พอเลย

11โมง..ข้าวที่สั่งยังไม่ได้...อะไรกันนักหนา... เอาวะ เอาresearch KENNY G.ลงไปนั่งอ่านที่ร้านแมคก้อได้...

เที่ยง...รีบขึ้นมาแต่เด็กๆยังไม่มา ข้าวมาแล้ว ขอซัดก่อนละกันนะ...

เที่ยง..เด็กไม่มา.....บ่าย1..ว่าง

บ่าย2-3-4เด็กชั่วใมงละ2คน บ่าย5เด็กอีก1คน

 

วันนี้ค่าสอนไม่คุ้ม...แต่คุ้มในอารม ได้นั่งอ่านหนังสือ ทำการบ้าน ในห้องแอร์เย็นๆ ชิวสุดๆ มีเวลาอ่านพระคัมภีร์ทั้งๆที่ตื่นสาย เด็กทุกคนซ้อมมาเรียน แถมเราได้สอนเด็กที่มาทดลองเรียนด้วย1คน สนุกมาก...รู้สึกว่าพระเจ้าจัดเตรียมจริงๆเพราะว่าอาทิตย์ที่ผ่านมายุ่งมากๆและก้อไม่ได้พักเลย เหนื่อย หมดแรง...วันเสาร์ที่ผ่านมาเหมือนได้ รีเฟรชตัวเองอีกครั้ง...ได้หันกลับไปมองชีวิตตลอดอาทิตย์ที่ผ่ามมา ได้รู้สึกถึงเวลาที่มาอยู่ใกล้เปียโนอีกครั้ง เห็นเด็กๆตั้งใจเล่น ก้อมีแรงบันดาลใจ...ขอบคุณพระเจ้าสำหรับการจัดเตรียมคะ

...เพิ่งกลับจาก... สยาม...อีกแล้ว จริงๆ ส่วนตัว เบื่อสยามแล้ว..แต่มันเป็นศูนย์รวมวัยรุ่น(มั้ง) ทุกคนเลยตกลงใจไปสยามอีกครั้ง

 

ตอนแรก นัดไปฟังเพลงที่สวนเบญ...ล้มคับ.. เพราะคนชวนข้อมูลไม่พอ 5555(ครั้งหน้าเอาใหม่นะน้อง)

 

สุดท้าย... เราก้อนัดเจอกันอีกแล้วนะ เอ๋อ เตอร์...แก นี่เราเจอกันทุกอาทิตย์มากี่อาทิตย์แล้ววะ...ชั้นเริ่มติดนิสัยแล้ว...อาทิตย์ที่แล้วโทรไปบ่นเหงาตั้งหลายๆรอบ นี่แกล้งกันใช่มั้ยยยยย (ส่วนพีซกะน้องนิก...เราจะชวนเธอเสมอ แม้เธอจะมาได้บ้างไม่ได้บ้างก้อตาม)..จริงๆวันนี้เริ่มหลอกเหยื่อรายใหม่ คือ..เชม แต่ท่าทางจะนัดยากหน่อยเพราะรายนี้บ้านไกล อาจจะต้องนัดล่วง..ครั้งหน้าเอาใหม่นะเชม..ไม่ต้องเสียใจไป555

 

หากเธอจากไป ฉันจะรู้สึกหนาวกว่าก่อน

วันนี้ ไปลาดกระบังนิทัศน์มา...ในฐานะคนดูงาน... เหมือนงานไม่ค่อยมีอะไรเลยวะ....555

วันนี้ ตั้งใจจะเดินงานให้ครบภาค(แค่ภาคนะ ไม่ใช่ครบคณะ)ไม่ครบวะ ได้แค่3ภาค ขาลากแล้ว

วันนี้ ไปฟังป๋าเปรมาด้วย...คนหลับเพียบ เราแอบหลับไปตั้งแต่แรก ตอนหลังเลยแอบถ่ายรูปคนหลับมาซะเลย แต่ได้มาคนเดียวเอง...

วันนี้ เจอนายกด้วย เดินเข้ามาในห้องประชุม ...ดิวๆ ใครวะ ต้องเป็นคนสำคัญแน่ๆเลย..นายกงัย...ใช่หรอ...(ดิวเริ่มไม่แน่ใจ)...

วันนี้ เค้าอยู่ห่างกะนายกและป๋าเปรมประมาณ3เมตรเอง แต่ว่าถ่ายรูปใกล้ๆไม่ได้เลย มือกล้องบังหมด

วันนี้ ไม่ได้ยิงภาพใกล้ๆเลย ภาพที่ชัดๆเห็นป๋าและนายกตัวใหญ่ๆนี่หมิงยิงให้นะ

วันนี้ ตอนฟังป๋า ดิวยิ้มน้อยยิ้มใหญ่อยู่คนเดียว...เค้ากลัววววว

วันนี้ หันไปเห็นหมิงจดยิกเลย พอขอดู กลายเป็นวาดรูปเล่นซะงั้น

วันนี้ เราแอบเห็นหนึ่งพยายามถ่างตา ง่วงเหมือนเค้าอะดิ... หึหึ

 

ปากคำของหมิง..อยู่ๆ ตัวนายกในกล้องก้อค่อยๆใหญ่ขึ้น ไม่ได้ซูมนี่...อ๋อ เดินมาทางเรา

...วันที่วุ่นวาย...หัวหมุน...สับสน...งง...ทำงาน...เดิน...แบกของ...แปะเทป...เรียบเรียงข้อมูล...ระบายกำแพง...เมื่อยแขน...ปวดตัว...

 

มีคนเยอะแยะแต่เหงาจัง เรากลายเป็นคนขี้เหงาไปตั้งแต่เมื่อไหร่เนี้ย...เนือยๆ เหนื่อยๆ ทั้งๆที่ยังไม่ค่อยได้ทำงาน..อยากจะพักๆๆๆๆนอนๆๆๆๆ...

 

ชอบดูหนังเพราะทำให้ลืมไปว่าจริงๆแล้วตัวเองเป็นใคร ต้องทำอะไร คล้ายๆกับอ่านหนังสือนั้นแหละ...หายไปอยู่อีกโลกนึง

ที่ๆความเป็นจริงไปไม่ถึง ที่ๆเราเป็นใครก้อได้ ที่ๆไม่ต้องมีหน้าที่ ที่ๆไม่ต้องมีภาระแบกรับ ที่ๆไม่ต้องแคร์ใคร ที่ๆ ไม่มีใครสามารถทำอะไรเราได้นอกจากตัวเราเอง

 

"what we are"  never changes but "who we are" never stop changing.

ถ้าบุหรี่แค่มวนเดียว รับเราไม่ได้ แล้วเรื่องแย่ๆที่เป็นตัวเราอีกเพียบจะรับได้หรอ....ประโยคนี้ทำให้เราอึ่งไป...

 

แต่คิดในทางกลับกัน บุหรี่แค่มวนเดียวยังให้ไม่ได้ ความรัก...จะใช่หรอ....

 

ถ้าความรักเป็นการยอมรับในความไม่สมบูรณ์ของอีกคน สุดท้ายจะกลายเป็นว่าเราอดทน..แล้วระเบิดรึป่าว เพราะมันเหมือนกับการแลกปลี่ยน ...ยอมเธอตั้งเยอะแล้วนะ ยอมชั้นมั่งซิ....ความรัก คือการมีความสุขเวลาที่เห็นคนอื่นมีความสุข..แม้จะเป็นความทุกข์ของเรา??? ...ความรักคงต้องใช้ทั้งอารมณ์และเหตุผล..มั้ง

ถ้าเรารักที่เค้าเป็นเพราะเค้าได้จิง รักที่ตัวเค้า ไม่ได้รักเพราะนิสัย...นั่นคงเป็นการมองแต่เปลือกนอก(หน้าตาภายนอก) เพราะนอกจากนิสัย ยังมีอะไรที่ประกอบออกมาเป็นมนุษย์คนนึงนอกจากลักษณะนิสัยกับร่างกายนะ

 

พระเจ้า ..น่ารักเนอะ รักเราเพราะเราเป็นมนุษย์ เพราะเราเป็นเรา ไม่ได้รักเราเพราะนิสัยของเราหรือเพราะเราเป็นเด็กดี.. รักแม้เราจะทำไม่ดี รักเรา ก่อนที่เราจะเริ่มรู้จักและรักตอบพระเจ้าอีก...

ความรักของพระเจ้า ไม่ได้รักเพราะร่างกาย รูปร่างหน้าตา และก้อไม่ใช่เพราะภายใน ที่นิสัยใจคอ...แต่รักที่เราเป็นเรา ถึงกระนั้นพระเจ้าก้อคงเสียใจเวลาที่เราเป็นเด็กไม่ดี

 

....ความรักของพระเจ้า ใหญ่เกินกว่าที่เราจะเข้าใจ ใช้ความคิดแบบมนุษย์มาอธิบายไม่ได้....เพราะมนุษย์มีขีดจำกัดในการที่จะรัก...

กว่าจะเดินทางถึงสยามได้...ไม่ใช่เรื่องยากอะไร แต่ก้อไม่ได้สะดวกง่ายดายนักสำหรับเด็กลาดกระบังอย่างเธอ...

เค้าว่างานมีที่สยามเซ็นเตอร์..ตรงลาน ดิสคอป...อ้า..เจอแล้ว

คนแอบเยอะแหะ แถมยังมีแยกเป็นพวกที่นั่งรอบนอกกับเก้าอี้ด้านใน...เมื่อเดินรอบๆจนมั่นใจว่าเก้าอี้ไม่ได้จัดไว้ให้เฉพาะสื่อมวลชน..ตามสเต็บความใจกล้าหน้าด้านระดับผิดปกติจากคนอื่นแต่ปกติของเธอแล้ว...ก้อเข้าไปนั่งทันที

 

วงที่เล่นอยู่...อาการหนัก...ใช่แข่งแน่หรอวะ..ไปดีมั้ยเนี้ย เล่นได้ขำๆมากๆ

หลังฟังได้ประมาณ5นาที...เปิดงาน...อ้อ เล่นรอ...หึหึ..แล้วไป

 

วงแรก...เพื่อนของน้องที่รู้จัก..โอ้แม่ เล่นได้เด็ดมาก คนตกมือเกรียวกราว....แต่เราเริ่มหนักใจ นี่มันแจสเครียดหนิ

มันเป็นแจสอย่างโหดเลย...เหมือนหลุดไปอีกโลกนึง ...เพราะว่าเป็นการแข่งขัน ทุกทีมก้อพยายามที่จะโชว์ความเก่งออกมา....เค้าอยากฟังแจสสบายๆ ...งะ

สุดท้ายก้อขอยอมแพ้..ยอมฟัง ทุกทีมเก่งมากๆเลย แล้วก้อ เป็นแจสที่กลัวที่สุด..แต่ก้อ นั่งฟังจนจบเลยนะ...ตามภาษาที่อุตส่าห์เข้าเมืองมา....แต่ก้อชอบนะ...

 

เพื่อนร่วมทางวันนี้คือ สาวธรรมศาสตร์หน้าหวาน(+555)แต่งตัวก้อหวาน...สีชมพู...จิงๆไม่ชอบแจส แต่ใจง่ายเลยยอมมา...ฟังไปได้2ทีม...จิงๆแจสก้อดีนะแก ฟังแล้วหลับสบาย..(555โหวต)...สุดท้ายเธอก้ออยู่ฟังกะเราจนจบ....จุ๊บๆ น่าร้ากกกจิง

 

 

ลมพัดแผ่วกระทบผิวแล้วหายไป กลับไปกลับมาเป็นรอบที่เท่าไหร่แล้ว... ไม่สามารถนับได้ คงต้องเอาเวลาแต่ละรอบ เอาไปหารจำนวนเวลาที่นั่งทำงานอยู่หน้าคอมกระมัง..ลาดกระบังนิทัศน์...ได้ยินคำนี้แล้วท้อใจ ทั้งๆที่ยังไม่ได้ช่วยใครเท่าไหร่เลย..คงเป็นเพราะมามีงานกีฬาเข้ามาด้วย...คืนนี้ยังอีกยาวไกล ต้องเสร็จ เพราะพุ่งนี้ต้องคุยกะร้านเสื้อแล้ว...เอายอม

 

เธอคงใช้เวลากับตัวเองมากไป ขอ4ชั่วโมงตอนเช้า มันมากไปใช่มั้ย...น่าจะใช่เพราะวันนึงมีแค่24ชั่วโมง แถมยังนอนตั้ง6ชั่วโมงด้วย....เอาเหอะ สู้ตาย ยังไม่สื้นก้อต้องดิ้นกันไป

 

พักนี้ ใครๆก้อบ่นเรื่องความรัก...งงนะ มันถึงวัยเจริญพันธุ์กันแล้วใช่มั้ย+555 ไม่ใช่รำคาญนะ แค่ไม่เข้าใจ..มันดูเป็นเรื่องใหญ่ของหลายคนที่อยากมี และอีกหลายคนที่มีแล้ว ทั้งที่ทุกคน ไม่มีใครเข้าใจมันอย่างถ่องแท้...เธอก้อเช่นกัน....

อากาศเย็นปะทะใบหน้าขณะเคลื่อนตัวผ่านจากภายนอกเข้าสู่ภายใน...นี่เธอเกือบจะเดินไปที่อื่นแล้ว..เพราะมองหาเพื่อนสาวๆที่นัดไว้ไม่เจอ...ดันเข้าไปนั่งซะข้างใน... ไม่ได้เจอทั้ง8คนมานาน ยังเหมือนเดิม แตกต่างกันไปคนละนิดละหน่อย...สุดท้าย ก้อนัดกันไม่ครบ...อีกแล้ว คิดได้พลางถอนหายใจ เอาเหอะ ได้9 คงเต็มที่แล้ว แถมเธอยังมาสายสุดๆอีกด้วย... ก้อดันตัดสินใจไม่ยอมออกมาเอง สมควรสมน้ำหน้าตัวเองแล้วหละ..หึหึ พักนี้ผิดนัดบ่อยจัง ต้องจัดเวลาใหม่ซะแล้ว... พอนั่งลงบนโต๊ะได้ ก้อมีอาหารเลื่อนมาตรงหน้า...กรี๊ด!!!แลดูดีมากๆ เสียดายนะเนี้ย เอาวะเท่าที่มี..555 หันไปหาคนข้างๆ ตกใจกว่าเดิมอีก เพียว..งามขึ้น มากมาย..หน้าตาไม่เปลี่ยน แต่งามขึ้น...เอ๊ะยังงัย ส่วนเจษฎ์ ก้อผอมลง ฟิตเนสแถวบ้างคงได้ผล...ปิ๊ก เปรี้ยวขึ้นนิดๆ ..คนอื่นๆก้อประมาณเดิมทั้งนั้น

 

สาวๆยังคงเมาส์กันไปเพราะอิ่มแล้ว ส่วนเธอก้อพยายามจ้วงให้ทัน เพื่อนๆจะได้ไม่ต้องรอนานและเพื่อจะได้เข้าร่วมวงสนทนาได้อย่างทันทวงที แต่เท่าที่ฟังดูยังคุยกันแค่2เรื่องเหมือนเดิม คือ เรื่องกิน และเรื่องหนุ่ม ....ทุกคน(ยกเว้นสาวเพียว)ไม่มีใครทั้งนั้น...สรุป ขายไม่ออกเหมือนเดิม... คิดแล้วอนาจจิตยิ่งนัก..ที่ร้ากกก อย่าเครียดไป ไม่มีเรื่องเล็ก มีแล้วไม่มีก้อหาใหม่ได้ กลัวอาร้ายยยยย

 

จิงๆแล้วคงเป็นเพราะพวกเราเรื่องมากเองนั่นแหละ+555(พยามยามปลอบใจตัวเองกันไป...ซะงั้น)

 

เสร็จจากนาราธิวาช17 ไปต่อ...อีกแล้ว...ไม่ใช่ไปกินเหล้าต่ออย่างคนอื่นเค้า พวกเราสาวๆต้องนี่เลย..เค้ก   ขอย้ำ..เค้ก ตอนเกือบ3ทุ่มเนี้ยหละ...ร้านเดิมsomething sweet 20นาทีแรก...หมดเกลี่ยง พี่เจ้าของร้านเห็นคงจะดีใจในนาทีแรก แต่ร้องไห้ต่อในนาทีที่เหลือเพราะกินกันได้น่าเกลียดมากๆ หกเป็นทาง เค้กกระจายเต็มโต๊ะ..คงค้องเรียกมาคุยว่า กินจิงๆนะคะ ไม่ได้เอามาปาเล่น

 

เสียงเพลงเบาลอยจางผ่านหู อากาศเย็นพัดผ่านผิว สายตาจับจ้องไปที่ใบหน้าหญิงสาวทั้งแปดผ่านจอLCDของกล้องดิจิต้อลในมือ ...ยังงัยก้อยัดหน้าทั้งหมดไม่ลง..ว่าแล้วก้อพยายามกระเถิบตัวถอยหลังลงไปจนตกจากบีนแบ็คที่นั่งทับอยู่ ...ยังงัยก้อไม่ลง... ยิ่งเธอถอยห่างออกมาหน้าทั้ง8ก้อยิ่งเข้ามาใกล้...ไม่เข้าใจเลย..อยู่เฉยๆดิวะ....ไม่ลงๆ...ปากว่าพลางส่ายหน้าพร้อมหัวเราะ..พยายามให้เพื่อนจัดคอมโพสใหม่...ไม่ได้แหะ เอาวะ..คิดได้พลางกดชัตเตอร์ แสงแฟลตกระแทกใบหน้าทั้งแปด ที่กำลังทำหน้าตกใจพอๆกับเธอ...กล้องใครวะ..ส่งมาไม่ยอมเอาแฟลตออก เก๊ะตั้งนาน แต่ว่ารูปที่ได้คงแปลกพิกล..คิดได้ดังนั้นก้อยิ้มพอใจ

 

น่าจะเอากล้องมาด้วย..วันนี้ แต่กล้องซ่อมอยู่ ยังไม่ได้ไปเอาเลย ซ่อมเสร็จเป็นเดือนแล้ว แต่ยังไม่มีเวลาไปเอา...หรือจะเรียกให้ถูก..ต้องว่าขี้เกียจไปเอาซะมากกว่า เพราะยังไม่จำเป็นต้องใช้ หรือถ้าต้องใช้ก้อยังพอหยิบยืมของคนอื่นได้..เลยไม่มีแรงผลักดัน เธอเป็นอย่างนี้เสมอ จะตื่นตัวก้อต่อเมื่อมีแรงมากระทำ ไม่ค่อยจะยอมเคลื่อนที่ไปด้วยตัวเองเท่าไหร่หรอก..แย่จิง

 

ห้องมืดสนิท แต่เสียงเจื้อยแจ่วยังคุยโทรศัพท์ไม่หยุด....วันนี้เธอมานอนค้างบ้านเพื่อนเพราะดึกเกินไปที่จะกลับลาดกระบังแล้ว ยังคุยกันค้างอยู่..รอคุยต่อ..แต่ว่าหนังตามันหนักเกินกำลัง... ยังตื่นอยู่ แค่หลับตาเท่านั้น แต่เสียงที่เธอได้ยินเหมือนค่อยๆห่างไป..ห่างออกไป...

ตกใจตื่น..ห้องมืดสนิท แต่เหมือนมีแสงลอดผ่านรูเล็กๆเข้ามา กี่โมงแล้วนะ..ไม่รู้..แต่กระเพาะปัสสะวะเรียกร้อง...ต้องเข้าห้องน้ำ...เดินผ่านเพื่อนที่นอนอยู่..บนพื้น...บีเป็นอย่างนี้เสมอ ถ้านอนบ้านบีต้องนอนบนเตียง ไม่ว่าจะเถียงขนาดไหน สุดท้าย...ก้อต้องยอมแพ้ทุกที เมื่อคืน พอบีอ้าปาก เธอก้อพาตัวเองขึ้นไปอยู่บนเตียงเรียบร้อยแล้ว หมอนนิ่ม อากาศเย็นพอห่มผ้านวมได้สบาย...บางทีเธอก้อไม่เข้าใจ จะเปิดแอร์ให้เย็นทำมัย เพราะยังงัยก้อต้องห่มผ้าให้อุ่น..เอาเหอะ เวลาอยู่บ้าน เธอก้อเป็นอย่างงี้เหมือนกันนี่เนอะ พอขดตัวลงในหมอนไม่นาน...ก้อหลับไป...

เช้าแล้ว แต่ห้องบีมืดสนิทเสมอ ไม่ว่ากี่โมงก้อตาม บีต้องนอนไม่ได้แน่ๆ ถ้ามานอนที่หอของเธอ...คิดได้ดังนั้นก้อนึกขำ..จะมีเด็กอัสสัมกี่คนนะ ที่ทนเหมือนเธอ ก้ออย่างว่า...ตอนเข้ามามหาลัยใหม่ๆ เธอบอกว่ามาจากอัสสัมชัญคอนแวนต์ ไม่มีใครเชื่อ..นึกถึงหน้าเพื่อนๆที่มหาลัยแล้วตลกชะมัด..น้องสาวเธอก้อเช่นกัน คงเพราะวีธีการเลี้ยงดู..มั้ง(คิดไปเอง)...เลี้ยงแบบไม่ได้หวาน ไม่ได้เป็นผู้หญิงหรือกุลสตรีอะไรมากมาย...แถมยังเป็นแม่บ้านที่ไม่ได้เรื่องสุดๆอีกต่างหาก... เอาเหอะ เรื่องอนาคตเรื่องเล็ก ตอนนี้ต้องหาทางออกจากห้องนี้ก่อนดีกว่า

ยังดีว่าสายตาชินกับความมืด กว่าจะก้าวผ่านร่างที่นอนอยู่ไปเปิดประตูได้ก้อพอควรเลยทีเดียว..หวังว่าเพื่อนรักจะไม่ตื่นมากลางคันตอนที่เธอเปิดประตูให้แสงสว่างจากภายนอกล่วงล้ำเข้ามา.... เอาเหอะตื่นก้อตื่น เพราะเธอจำต้องออกไปจิงๆ

 

ขาเข้าไม่ยากเท่าขาออก..มั่นใจว่าเพื่อนหลับสนิทสุดๆ..หลังจากได้ขับของเหลือทิ้งออกจากร่าง เธอก้อสามารถนอนหลับเป็นตายได้อีกรอบ ถึงตอนแรกจะนอนกระสับกระส่ายอยู่อีกพักใหญ่...คงเพราะไม่ชิดกับการนอนเยอะๆ แต่ต้องนอน เพราะง่วงสะสม...พอนอนรอบนี้จนอิ่มจะได้ทำงานอย่างสดชื่นซะที...ว่าแล้วก้อข่มตาจนหลับไป...

 

ตกใจตื่นท่ามกลางความมืด... นี่มันกี่โมงแล้วเนี้ย...วันอะไร..ต้องไปไหน...พยายามเอามือกวาดตามพื้นหามือถือใกล้ตัว...ตีห้าสี่นาที...นัดแปดโมง ปลุกหมิงเจ็ดโมง...เวลาเหลือเฟือ....เฝ้าเดี่ยวก่อน...

 

เสียงอะไรนะ ...เช้าแล้ว..กรี๊ดๆๆๆเผลอหลับไป เด๋ว...ยัง...เพิ่งเจ็ดโมง....งึมงำๆๆ....(วืด..)

 

เสียงโทรศัพท์....ขา เสียงปลายสาย..อยู่ไหนแล้วเนี้ย... หองับ..ยังไม่ตื่นหรอ..แล้วๆแต่หลับไป(หงึกๆ ผงกหัวหาอะไร สายอีกฝั่งมันจะเห็นแกมั้ย..ฮึ!!!)

เออ เราจะถึงแล้วนะ(+กรี๊ดๆๆๆๆ ซวยแล้วงัย)..อืมๆ จะรีบไปงับ     

 

...เสียงโทรศัพท์หอ...ขา...ตื่นยังไปยัง...ยังงับ ...หลับไปๆ...งึมงำๆ

 

รีบวางโทรศัพท์พลางกระโดดขึ้นมาอาบน้ำแต่งตัวใน15นาที...

 

สายลมเย็น..ปะทะใบหน้า การเคลื่อนผ่านจากอากาศที่ร้อนสุดๆกับหนาวจัดระหว่างภายนอกและสนามบินทำให้รู้สึกไม่สบายตัว...จะป่วยมั้ยเนี้ย...เพิ่งหายนะ อย่าเลย ..คิดพลางกวาดสายตาไปรอบๆ ต้องทำอะไรก่อนนะ...หาห้องน้ำ ..ไม่ใช่เพราะปวดท้องกระทันหัน แต่เธอถ่อมาถึงที่นี่เพราะงานนี้นะ คิดพลางเดินตัวปลิว(จิงๆน่าจะเรียกว่ากลิ้งมากกว่าแต่กลัวไม่อิน..หึหึ) ...ลืม3คนข้างหลัง ..นั่นซินะ ...ช้าจัง เธอไม่ชอบรอ.. เดินๆให้เสร้จแล้วไปทำอย่างอื่นงัย...เอาเหอะ มาด้วยกัน ก้อคงต้องไปด้วยกัน...หมิง ไมเคิล และ ช่างกล้อง..บี(ขอบคุณนะ)

 

ห้องน้ำที่เห็น ไม่ได้เลวร้ายอย่างที่คิด แล้วก้อไม่ได้แย่เกินไป ...ทนได้ ...แต่พื้นที่ต้องทำทั้งหมด น่าจะมีปัญหา ..เครื่องมือดูไม่พร้อม เธอมองไปรอบๆสำรวจ และประเมินผลในหัว เอาวะ แต่ว่าต้องไปดูห้องน้ำชั้นอื่นๆด้วย ...เดินๆๆๆๆกันเข้าไป ...บีเริ่มบ่น ทำมัยพวกแกดูแต่ห้องน้ำหละ ...เอ๊ะ...ก้อทำห้องน้ำ...(ไอ้หมิงลืมบอก..กำ555)

 

สำรวจห้องน้ำทุกชั้นจนชั้นท้ายสุด....ฟูดคอต...อยากกินข้าวหมกเนื้อๆๆๆ...สามเสียงไปกินส้มตำ...งั้นแยกกัน..นะ ทั้งสามพยักหน้าเห็นด้วย..ขอบคุณนะ

 

...เสียงหนังดังสนั่นห้อง ถ้าป้าเจ้าขอหอขึ้นมาเห็นสภาพคงนึกขำ ...สาวอ้วนนั่งพื้น หน้าคอม นั่งใกล้จนต้องเงยหน้ามองจอ สายตาจ้องจอไม่กระพริบ แถมยังเอาขาเกี่ยวเก้าอิ้ไม่มีพนัก ..บนเก้าอี้มีโฟมใส่ข้าวหมกเนื้อ ที่พื้นตรงปลายเท้าด้านขวามีชามใส่น้ำแกง ..น่าอนาจนัก.

 

...แต่ถ้ามองดูดีๆจะเห็นว่า หน้าตามีความสุขมาก เนื้อ...อร่อยยยยยยยยยยยย แบบที่เค้าเรียกว่าละลายบนลิ้นนั่นเลยทีเดียว หญิงสาวยิ้ม..ตอนแรกว่าจะไม่กินอีกแล้วเพราะให้น้อย...หึหึ อีกประเด็นที่ใช้ตัดสินใจทุกครั้งที่เลือกของ แต่ว่ามัน...อร่อยมากๆๆๆๆๆ ครั้งหน้าเอาใหม่...

 

เห็นที่จะต้องไปสนามบินอีกหลายรอบเพราะว่ามีอีกหลายอย่างที่ยังไม่มีข้อมูล แต่เท่าที่หาได้ ก้อพอรับได้แล้วหละ....

หวังว่าคราวนี้กลุ่มจะไม่ล่มนะ(มันเคยล่มตอนทำอินโนฯจำได้มั้ย ...เราจะตั้งใจทำงาน...)

 

แดดยามบ่ายส่องกระทบหน้า...แรงอย่างกับแดดตอนเที่ยง..กลุ้ม..ผิวดำไม่กลัว กลัวร้อน ..มือป้องใบหน้าพร้อมชะเง้อหาพี่ๆที่รัก...เจ้เม พี่หลี พี่แปะ พี่เว้ง...ไปไหนงะ.... หาเบอร์พี่หลีไม่เจอ..พี่แป๊ะละกัน .....ตูด..ตูด....น้องกีฟท์หรอ พี่กลับไปแล้วอะ... พี่ๆคนอื่นยังอยู่ หาๆดูนะ...(ได้งับ..หงึกๆ)

 

ยิ้ม หัวเราะ เล่นหัว พูดคุย การสัมผัส มือ หน้า ผม แสงไฟกระทบหน้า เล่น ขำ ตะโกน เบิกบาน โบกมือ กรี๊ดๆๆๆ การเปล่งเสียง คำหยาบ ความสนุกสนาน....ประดังเข้ามาพร้อมๆกันแล้วหายไปอย่างรวดเร็ว นี่ละมั้งความแตกต่างของการอยู่คนเดียวกับการอยู่รวมกัน... ชั่วขณะที่โลดเต้นอยู่นั่น ทำให้ลืมความเหน็ดเหนื่อยที่ผ่านมาทั้งมวล ความเศร้า น้ำตา...ที่เสียไปกับการได้มาซึ่งปริญญาใบนี้ นี่หละมั้ง ความสุขหลังพายุ...เลวร้ายที่สุด ดีที่สุด และการเติบโตขึ้นไป

 

แสงไฟยามค่ำคืนส่องกระทบพื้นตึกจานบินเป็นเงาสะท้อนรางๆ ตึกเรียนรวมปกติที่เดินผ่านไป-มาทุกวันงามขึ้นทันตาเห็น...งานเรียบร้อยกว่าที่คิด งามกว่าที่คิด และดูทุ่มเทมากมาย...ตายแล้ว ไม่ได้ช่วยงานอะไรเลย คิดได้ดังนั้งก้อต้องไปนั่งตัวลีบอยู่ริมๆงาน (แต่ยังไปลงทะเบียนและกินฟรีอยู่นะ...555) อาหารอร่อยมาก แต่เธอรู้สึกป่วย เอาวะสู้ตาย.... เธอไม่กินของเหลวที่ผสมแอลกอฮอที่เกิดขึ้นจากการหมักดอง... แต่เธอก้อยังสอบงานรื่นเริงแบบนี้อยู่ดี... ไม่สามารถอธิบายเป็นคำพูดได้ว่าทำมัย ...รู้เพียง"ชอบ"เท่านั้น เวลาล่วงเลยจากสองทุ่มเป็นเที่ยงคืน..หนุ่มๆบ้านเช่าตั้งถ้าจะเดินกลับหอ...ปะเหอะ ไป ....พยามยามรวมตัวอยู่นาน กะอีแค่7คน จนตีหนึ่งถึงจะได้กลับกันซะที ...ใจนึงอยากอยู่ต่อ..อีกใจ..ต้องนอน...ดึกแล้ว ไปโบสถ์... อารมณ์ต้องยอมแพ้ กลับมานอนตายที่หอเช่นเดิม ..ยังดีที่ ขากลับ มีคุณขวัญ...นางฟ้าของเรา ขับรถมาส่งถึงหน้าหอ ขอบคุณมากเลยนะขวัญ..

 

ห้องมืด แต่ยังมีแสงสลัว...ไฟจากหน้าจอคอมส่องให้เห็นหน้าที่กำลังคร่ำเครงกับการพิมพ์บางอย่างตรงหน้า...space...วันนี้มีอะไรมากมายที่อยากเล่า ถือว่าเป็นวันที่ผจญภัยวันนึงเลย..แต่ มีเรื่องปลีกย่อยมากมายจนขี้เกียจ ..ข้อมูลต่างๆสับสนและเลือนราง พยายามเลือกเฟ้นข้อมูลที่เขียนง่ายที่สุด...ประมวลแยกลำดับก่อนหลัง...ก่อนร้อยเรียงออกมาเป็นถ้อยคำลำดับความ.....

 

 

 

 

 

....สายลมพริ้วไหวพัดผ่านผิวขาวที่ได้เปลี่ยนเป็นสีอื่นไปแล้ว(555) สายตาจับจ้องอยู่บนเอกสารตรงหน้าอย่างเหม่อลอย.. นี่ถ้าไม่เพราะอ.ม้อยและอ.แอนสั่งให้ต้องทำการบ้านเรื่องสุวรรณภูมิ เธอคงไม่ได้รู้เรื่องราวภายในที่เป็นการโกงกินกินขนาดนี้ เธอเคยพอรู้ประวัติมาอยู่บ้างแล้วหละว่า สร้างมากนานแล้ว แล้วก้อโกงกันไปอีกมากมาย แต่เธอไม่คิดเลย ว่ามันจะเป็นตัวเลขที่เยอะขนาดนี้ และโกงกันหลายเรื่องมาก..เรียกได้ว่าเกือบทุกอย่างที่ปรากฎขึ้นในสนามบินนั่นเลยทีเดียว แถมวิธีโกงยังเรียกได้ว่าโกงกันซึ่งๆหน้าด้วยซ้ำ ...ไม่อยากอ่านแล้ว ไม่สบายใจ...คิดพลางถอนหายใจเฮือกใหญ่ ..ยังไม่ได้การบ้านที่จะต้องส่งอาจารย์เลย ....แค่คิดก้อกลุ้มแล้ว อีกอย่าง ข้อมูลเธอก้อไมได้มีเยอะมากขนาดนั้น ....เด๋วต้องแอบไปขโมยของหมิง...พอคิดหนทางได้ก้อเริ่มสบายใจ..หึหึ

 

ยังมีอีกหลายเรื่องที่ต้องทำ แต่ส่วนใหญ่คงเป็นปัญหาที่ตัวเธอเองมากกว่า ...ทำมัยงานเยอะอย่างนี้นะ ...อาจจะเป็นเพราะรับงานส่วนกลางมาทำ(แล้วก้อแอบไม่ได้ทำงานภาคเท่าไหร่) ...แต่ส่วนใหญ่คนที่ทำก้อคือหมิงนั้นแหละ เธอมักจะคอยเป็นลูกมือมากกว่า ..ต้องจัดระเบียบใหม่ จัดห้องด้วย ...อีกอย่าง จะหมดอาทิตย์แล้วนะ ..ต้องกลับไปทำคอตโต้อีกแล้วซิเรา....ม่ายน้าๆๆๆๆๆๆ เอาเถอะ เพราะว่ามีทั้งน้องแพทและน้องดลที่ต้องมาเผชิญชะตากรรมที่รับเข้ามาเองอย่างเต็มใจและหลีกเลี่ยงไม่ได้นี้ร่วมกัน มีทั้ง2คนก้ออุ่นใจแล้วแหละ เพราะงานที่ผ่านมา ถ้าไม่ได้ทั้ง2คน มันคงไม่เป็นรูปเป็นร่างขนาดนี้..จิงๆ แล้วทั้ง2คนก้อทำงานเข้ากันได้ดีอย่างยิ่งจนเธอประหลาดใจเชียวหละ ...อยากไปเที่ยว...อีกแล้ว ทั้งๆที่เพิ่งไปมา ไปเดินๆเล่น กับเพื่อน..ไปแล้วสบายใจ ไม่เน้นกิจกรรม ไปเดินๆคุยๆ คนอื่นเห็นคงสงสัย ไปเดินๆคุยๆนี่มันสนุกตรงไหน เออ..ก้อตอบไม่ได้เหมือนกัน แต่ว่า มันให้ความรุ้สึกที่ดีมากๆเลยนะ ถึงจะคุยๆๆๆๆๆจนหมดเรื่องคุย...เงียบทั้งคู่ แต่ว่า ...มันไม่เกิดบรรยากาศอึดอัดเลย ...เหมือนจะคุยเงียบๆผ่านชั้นอากาศรอบๆตัวได้หละมั้ง...555 จิงๆก้อเป็นอย่างนี้กับเพื่อนๆอีกหลายคนนะ..อย่าน้อยใจไป แค่อยากออกไปให้พ้นลาดกระบัง.... แต่ก้อเริ่มเบื่อสยามแล้วหละ ...คิดแล้วกลุ้มมมม

 

นี่เธอยังไม่ได้งานที่จะส่งอ.เช้านี่เลยนะเนี้ย...สติ!!!กลับมาจดจ่ออยู่กับงานต่อดีกว่า...