Profilo di LEARN_tobelonel...LEARN_tobe_LONELYFotoBlogElenchiAltro  |  Strumenti Guida |
|
31 ottobre COTTOเย็นมากแล้ว..ขณะที่หญิงสาวมองออกไปนอกหน้าต่าง นี่มันฟ้าเริ่มมืดหรือฝนจะตกนะ เธอคิดพร้อมกับเหลือบไปมองนาฬิกา พลางคำนวนเวลาคราวๆที่ถูกขังอยู่ในห้องสีเหลี่ยม..ยังไม่เกิน4ชั่วโมง ไม่เป็นรัยๆ
หน้าห้อง มีเพื่อนกลุ่มนึงกำลังนำเสนองานอยู่..พร้อมกับคนแปลกหน้าอีกหลายคนที่กำลังฟังอย่างตั้งใจ ...เธอมองเห็นภาพๆเคลื่อนไหวแต่ไม่สามารถตีความเสียงที่เข้ามากระทบโสตประสาทได้ ..เมื่อไหร่จะจบจะสิ้นซักทีนะ... ด้านซ้าย มีเพื่อนร่วมชั้นอีกคนนั่งหลับอยู่ เธอเอียงหัวของเธอไปวางบนไหล่ที่เคลื่อนไหวขึ้นลงช้าๆ อย่างระมัดระวัง ...แล้วค่อยๆหลับตาลง...
เสียงนุ่มที่คุ้นเคยปลุกเธอให้ตื่นจากพะวัง.. ลืมตาขึ้นพร้อมกับรีบนั่งในท่าที่เหมาะสม ...
..อ.ดนุภพ อ.หัวหน้าโปรเจกและว่าที่เจ้าบ่าวในอีกไม่กี่วัน ใจดีและช่วยเหลือเสมอแม้ว่าตลอดโปรเจกนี่กลุ่มเธอจะไม่ได้เป็นเด็กดีนักก้อตาม เธอจึงเกรงใจอ.เป็นพิเศษ ...อ.กำลังพูดสรุป...อืม..จบซะที ...เอ๊ะ ยัง...เค้าจะประชุมกันเพื่อสรุปผลเลย???? สีหน้าของเธอแสดงชัดว่ากังวลใจ...เอาหละ..ต้องยอม ตัดสินใจได้ก้อจำใจเดินตามเพื่อนที่กำลังทะยอยออกไป....น้องในกลุ่มเดินเข้ามาสมทบ...ถ้ากลุ่มเราได้คง..น้องพูดพลางหัวเราะในลำคอ ...เธออยากจะตอบเหลือเกินว่ากลุ่มเรามีสิทธิเพราะเธอเห็นสีหน้าของคนแปลกหน้าเหล่านั้นตอนที่กำลังถามเกี่ยวกับรายละเอียดส่วนอื่นๆของโปรเจก..แต่นั่นอาจจะคิดไปเอง ...เอาเถอะ ถ้าได้ค่อยว่ากัน
เธอเหลือบมองนาฬิกาเป็นรอบที่เท่าไหร่ไม่รู้ของวัน...ต้องไปวัดเวทีหอประชุมเพื่อทำงานสงกรานต์....ลุงที่เปิดประตูกลับกี่โมงนะ...ไม่ทันแล้วแน่ๆ...อย่าเพิ่งไปคิด เสร็จงานแล้วค่อยว่ากัน
ไหล่ของเพื่อนที่กำลังพิงอยู่ขยับ ...มองอะไรวะ...เธอหันตามอ.ที่เพิ่งจะโดนเชิญเข้าไปข้างในโดยกลุ่มคนแปลกหน้าเดินออกมาด้วยหน้าตายิ้มแย้ม พร้อมเรียกพวกเราทั้งหมดเข้าไป ...ห้องเกิดความชุลมนเล็กน้อยเพราะว่าทุกคนอยู่ในความตื่นเต้น..มั้ง เธอไม่ทราบได้เพราะออกจะง่วงมากกว่า...เอาวะ จะได้จบๆซะที พยายามหาที่นั่งให้เรียบร้อย กลุ่มคนจากคอตโต้ดูจะตื่นเต้นกว่าพวกเราด้วยซ้ำนะเนี้ยยยย.. รางวัลที่3มี2ทีม...หึหึ ใครวะ b-sideและ hide&seek ...อ่าวได้นี่หว่า กร้ากก...สาวน้องร่วมกลุ่มกระโดดตัวลอยพร้อมกับหน้าตาดีใจสุดขีด(จิงๆก้อไม่ถึงขนากนั้นอะนะเพราะอยู่ในห้องงัย)...ได้อะพี่..กลุ่มเราได้รางวัล ...น่านนน ก้อออกไปถ่ายรูปกัน เย้ๆ หลังประกาศทีมทั้งหมดเรียบร้อย... โทรหาหมิงๆ องการๆ ลอยๆกระทง วัดหอประชุม ตัดโฟม ทำงาน..บร้าๆๆๆๆๆ หาหนึ่ง... จบดีกว่า เริ่มเลอะเลือน....
จบลงไปแล้ว...เย้ๆๆๆๆ
ตอนเริ่มไม่ค่อยดีเท่าไหร่ เพราะ พี่ๆที่คอตโต้เค้ามาก่อน และพวกเราชาวไอดีลาดกระบัง..ก้อมาสายกันตามระเบียบบบ..ขายหน้ามั้ยหละ
...ส่วนกลุ่มเราก้อเสร็จเรียบร้อยก่อนส่งจริงประมาณ4ชั่วโมง แต่ดันเก็บเพลตไว้ปริ้นตอน3ชั่วโมงสุดท้าย ...ชิวอีกแล้วครับท่าน เลยเกือบเลทไป...ซะงั้น
เรา..ลืมเอาแผ่นพรีเซ้นไป ต้องให้น้องกลับมาเอาให้..แล้วน้องก้อเอาไปให้ผิดอัน5555..ไม่ต้องตกใจ มีอันที่ทำผิดไว้ แต่ยังพอได้ๆ
คอม อ. อ่านซีดีไม่ได้ซะงั้น ต้องขึ้นไปเอาถ่ายลงตั้ม...เพลงเลยไม่ออก งึมงำๆๆๆๆ....
เอาหละ ขอขอบคุณน้องแพทและน้องดล ที่ทำให้งานทั้งหมดผ่านไปได้.....ด้วยดี???555
ขอบคุณ เพื่อนข้างห้อง...หมิง อีกแล้ว สำหรับอ่างน้ำ ...อย่างงาม
ขอบคุณพระเจ้า สำหรับ...รางวัลที่3...ในลาดกระบัง เย้ๆๆๆๆๆๆ(น้องแพทคะ ไม่ต้องตกใจ... เห็นมั้ย)
บอกแล้วว่าอยู่กลุ่มเรา...ห้าม"บน-บล"(มันเขียนงัยวะ)
เมื่อเข้ารอบ ก้อต้องทำโมเดลใหม่เพราะอันเก่ามัน...น่าเกลียดพอสมควรเลยทีเดียว
และที่ต้องทำใหม่ ก้อไม่ได้เอาไปประกวดอีกรอบหนึ่งนะ แต่ว่าเอาไปโชว์เค้าเฉยๆ แค่คิดก้อเศร้าแล้ว....TOT เอาวะ สู้กันต่อไป แต่ตอนนี้ ขอพักอาทิตย์นึงละกันนะคร้าบบบ..ได้ข่าวว่ามีลาดกระบังนิทัศน์ต้องทำ
สู้ตายคับเพื่อนๆ 28 ottobre แด่...เพื่อนทุกคนอย่าได้เริ่มในสิ่งที่เห็นอยู่แล้วว่า มันไม่มีทางเป็นไปได้
หรือถ้าเริ่มไปแล้วมันไม่มีทางที่จะจบอย่างสวยงาม
ชีวิตนี้ สั้นนัก อย่าไปเสียเวลากับอะไรที่ไม่มีทางออก
ทางที่ยังไม่เห็นอะไรเลย ก้อดีกว่าทางที่เห็นอยู่แล้วว่าเป็นทางตัน
ถ้าผ่านก้าวนี้ไปได้ ก้าวที่ไม่เอาความเอาแต่ใจ ความพอใจชั่วคราว ความเป็นเด็ก มาเป็นที่ตั้ง มนุษย์เราจะเติบโตขึ้น เป็นผู้ใหญ่มากขึ้น
ถึงแม้จะเจ็บปวดในตอนแรก แต่แผลเหล่านี้ จะรักษาตัวมันเอง
ดีกว่ามีความสุข เพียงชั่วขณะนึง ที่แม้แต่ตอนมีความสุขยังแฝงความปวดร้าว และความปวดร้าวนี้จะคงอยู่ตลอดไป
เมื่อเดินไปจบลงที่ทางตัน ทุกสิ่งที่เคยเห็น เคยมี สลายไปต่อหน้า ทั้งๆที่ ได้ตัดสินใจไปแล้วว่า ถึงจะเป็นทางตัน ก้อขอให้เป็นทางตันที่มีความสุข กว่าจะรู้ว่า สิ่งที่เสียไปเพื่อแลกกับความสุขที่ไม่จีรัง มันเป็นความสูญเสียที่ไม่มีค่าอะไรเลย เสียไป เสียไป เสียไป ได้อะไรมาหรือ ความสุข-ไม่มี ความทุกข์-มากมาย
รอยยิ้มที่แฝงความเศร้ามันไม่สวยงามเสมอไปหรอกนะ ถ้ามันเป็นรอยยิ้มจากการตัดสินใจที่ผิดพลาด รอยยิ้มที่แฝงด้วยความเศร้าที่สวยงานที่สุด คือรอยยิ้มของคนที่ได้ตัดสินใจทำในสิ่งที่ถูกต้องแม้ว่าตัวเองจะเจ็บปวดที่สุดต่างหาก นั่นแหละ ถึงจะเป็นรอยยิ้มที่แท้จริง รอยยิ้มที่รู้ว่า ในที่สุด เราก้อสามารถเอาชนะหัวใจตัวเอง ความต้องการของตัวเอง และเดินก้าวไปอย่างมั่นคง คอตั้งตรง มั่นใจว่าได้ทำในสิ่งที่ถูกต้องที่สุดแล้ว
(มีคนบอกเราว่า...แกใจร้ายยย....แต่ถ้าเราใจร้ายเพราะเรามองเห็นว่ามันไม่ดี..ก้อต้องเตือนดิ
...เราก้อเคยเป็นแต่เรามองเห็น ...สิ่งที่เพื่อนไม่เห็น ...คนเราผิดพลาดได้ แต่ถ้าไม่พลาดเลยจะดีที่สุด..เลยเตือน เพราะ"ห่วง"หรอกนะ) เทศกาลหนังสือชอบวะ...ซื้อหนังสือ ไปถึงก้อเกือบ11โมงละ ทั้งๆที่ตอนแรกตั้งใจว่าถึง10โมงชัวร์ แต่รถมันติดอะ
ไม่ถึง45นาทีแรกก้อโดนไปพันเจ็ด เพราะจิมมี่ที่ร้ากกกก(JIMMY LIAO:นักเขียนการ์ตูนภาพ)...ขาดสติอย่างแรง คนแปลคนใหม่แปลไม่ดีอะ เซ็งนิดๆแต่ก้อมีความสุขเช่นเดิม...หึหึ(มีผู้ร่วมเดินงานดังนี้ ..เรียงตามลำดับการเจอ โดนเอาเราเป็นเกณฑ์+555 1.เอ๋อ 2.พีซ 3.น้องนิก 4.เตอร์)
ฉะนั้น..ช่วงนี้ ถ้าเห็นเราเพ้อๆก้อเพราะJIMMY LIAOเนี้ยละ(มีความสุขจัง)
เมฆดำยามบ่ายคล้อยค่อยๆจับตัวเข้าหากัน
กามเทพไร้จรรยาบรรณกำลังรีบร้อนสาละวน โปรยความรักทิ้งลงสู่พื้นดิน
โดยไม่รับประกันคุณภาพ แถมยังไม่รับเปลี่ยนคืน
ผู้คนที่ตกหลุมพรางแห่งความรัก กรุณาเบิกตาให้กว้างๆ เพื่อปกป้องสิทธิประโยชน์ของตนเอง
อย่าจากชั้นไป แม้เพียงหนึ่งชั่วโมงยาม
เนื่องเพราะความเจ็บปวดเล็กน้อยทั้งหลาย จะหลอมกลายเป็นความเจ็บปวดยากจะทานทน
เนื่องเพราะเมฆหมอกแห่งความคะนึงหาจะพัดผ่านเข้ามาข้างใน บีบรัดหัวใจหลงทางของฉันให้รวดร้าว....ยากจะทานทน
"หากฉันหลงรักเธอเข้าแล้วหละ เธอจะรักฉันไหม"
"อืม... หากฉันรักเธอ คนอื่นคงจะหัวเราะเยาะฉัน"
"แต่หากเรารักกัน เสียงหัวเราะของผู้อื่นก้อไม่มีความหมาย"
"ฉันไม่เชื่อว่าการโอบกอดจะทำให้รู้สึกอบอุ่นได้จริง"
"เพียงยื่นมือมากอดชั้น เธอจะรู้สึกถึงความอบอุ่นทันที"
"แต่หากเธอจากไป ฉันจะรู้สึกหนาวกว่าก่อน"
"ฉันทนอยู่อย่างเดียวดายได้ตลอดไป แต่การที่เคยได้รับความสุขและเสียมันทำให้ฉันทนไม่ได้"
"ขอโทษนะ ฉันหลงทาง คุณพอจะบอกทางกลับบ้านให้ฉันได้มั้ย"
"ขอโทษที ฉันไม่รู้จักทาง แต่ชั้นหลงทางเป็นเพื่อนเธอได้"
"นี่ ลาน้อย เธอเคยรักใครบ้างไหม" เมฆถาม
ลาน้อยส่ายหัว
"ทำไมไม่ลองรักใครดูบ้างหล่ะ"
"ฉันอัปลักษณ์มาก ฉันคิดว่าคงไม่มีใครรักฉันจริงหรอก"
"เธอไม่อัปลักษณ์เลย เธอเพียงหน้าตาเหมือนลาเท่านั้น ฉันว่าต้องมีเด็กผู้ชายที่ฉลาดอ่อนโยนมาชอบเธอแน่"
"หวังว่าเขาคงไม่หน้าตาเหมือนลาอย่างฉันหรอกนะ.." (หึหึ...เหมือนเราเลย...หนัก!!!)
"รู้จักใครที่ฉันจะรักได้บ้างไหม"
"ทำไมต้องรักกับใครด้วยเล่า"
"เพราะว่ากามเทพแผลงศรมาโดนฉันไง!!"
"แผลงโดนก็โดนไปสิ ทำไมต้องไปฟังกามเทพด้วยเล่า"
"ก็เพราะว่าฉันรู้สึกเหงา..."
"หากต้องรักใครสักคนเพราะเหงา นั่นจะทำให้เธอยิ่งเหงามากขึ้น" 26 ottobre แด่...เพื่อนคนนึงเราไม่ได้เชื่อพระเจ้าเพราะพระเจ้าตอบคำอธิษฐาน
เราไม่ได้เป็นคริสเตียนตามพ่อ-แม่
เราเคยนะ รู้ทั้งรู้ว่าพระเจ้าอยู่ด้วย แต่ทำไมไม่สนใจเรา เราเคยถึงกับคิดนะ ว่าพระเจ้าแกล้งเรา (ไม่สนใจแล้วยังแกล้งอีก...TOTขอโทษคะ)
แต่...เรารู้ว่ามีพระเจ้าอยู่ เพราะมันเป็นความจิง เราปฎิเสธไม่ได้เลย ไม่ว่าด้วยเหตุผลใดก้อตาม ถ้าเกิดอยู่ๆ เรารู้ว่า ไม่มีพระเจ้า ไม่มีพระเยซู ไม่มีการไถ่ เราก้อคงเลิกเป็นคริสเตียน แต่ว่า มันมีงัย เราเลยปฎิเสธการมีอยู่ไม่ได้
ในตอนนั้น..... เรานึกถึงการหลอมทอง...ที่อ.เปาโลพูดนะ ที่ต้องต่อสู้ไป จนกว่าจะถึงเส้นชัย โดยมีผู้เชื่อทั้งหลายที่ผ่านการทดลองมาแล้ว แบบที่เราเจอหนะ คอยเชียร์อยู่ข้างสนาม มาลุ้นว่า เราจะพ้นไปได้รึป่าว...นึกถึงตอนที่พระเยซูอธิษฐาน ตอนที่เจอการทดลอง ตอนที่ต้องถูกตรึง(เพราะความบาปของเราเพื่อจะช่วยเราให้รอด) ตอนนั้น ก้อคงเหมือนพระเจ้าไม่ได้อยู่ด้วย ไม่ได้ช่วยอะไรเลย เหมือนพระเจ้าไม่สนใจ จิตวิญญาณของพระเยซูที่เป็นหนึ่งเดียวกับพระเจ้าถูกฉีกแยกออก (โดนทิ้งชัดๆ)
....พอเรานึกถึงพระคุณ พระเจ้า ชีวิตใหม่ การช่วยกู้ เราก้อมีแรงฮึดต่อ
....บางทีเราก้อคิดว่า การที่มีแต่คนร้อนรน มีแต่คนได้คำตอบจากการอธิษฐานกับพระเจ้าอยู่รอบด้าน ทำให้เรา ซึ่งไม่มีอะไรเลยอยู่ในมือ...ท้อใจ
แต่...เรารู้ ว่า "เรามี พระคุณพระเจ้า(Amazing Grace)"ในมืองัย ...แค่นึกถึงเพลงก้อจะร้องไห้
แล้วก้อนึกถึงเพลงhimself...ที่มันขึ้นว่า ครั้งหนึ่งข้าอยากได้พร เดี๋ยวนี้ได้พระเจ้า... ครั้งนึงต้องการสิ่งของเด๋วนี้มีพระเจ้า...ครั้งนึงชอบแต่ทูลขอ เดี๋ยวนี้ขอบพระคุณ
ความเชื่อของเราคง..เป็นแบบเชื่อด้วยสมองซะมากกว่า เพราะเรามีข้อมูลเยอะ คนอื่นจะเชื่อด้วยหัวใจๆ เยอะมากๆๆๆๆ แต่ว่า ตอนนี้ เราก้อกะลังจะเข้มแข็งด้วยหัวใจเหมือนกัน
เราก้อกะลังโดนพระเจ้าหลอมเอาโลหะอื่นที่ไม่ใช่ทองออกไปเพื่อให้ได้ทองบริสุทธิ์อยู่...
แบบที่อ.เปาโล ว่า ที่ข้าพเจ้าพูด ไม่ใช่เพราะข้าพเจ้าได้รับแล้ว...
เวลาที่เราอ่อนแอที่สุด เป็นเวลาที่เราจะติดสนิทกับพระเจ้ามากที่สุด
....เราอ่อนแอ...ถูกแล้ว เพราะถ้าเราเข้มแข็ง(ต่อสู้กับบาปได้ด้วยตัวเอง) เราคงไม่ต้องการพระเยซู....พระผู้ช่วยให้รอด
Amazing grace!http://en.wikipedia.org/wiki/Amazing_Grace http://www.anointedlinks.com/amazing_grace.html http://www.littleleaf.com/amazinggrace.htm เพราะอะ... Amazing grace! How sweet the sound ’Twas grace that taught my heart to fear, Through many dangers, toils and snares, The Lord has promised good to me, Yea, when this flesh and heart shall fail, The earth shall soon dissolve like snow, When we’ve been there ten thousand years, 23 ottobre COTTO....เรื่องมันเศร้าหน้าที่ ความรับผิดชอบ ที่ได้ตัดสินใจ..รับ ต้องแบกต่อไปให้จบ
ความสนุกสนาน การปลดปล่อย เพิ่มพลังชีวิต ...ต้องพักเอาไว้
การทำงานกับคนที่ไม่สนิท..อาจไม่โสภาอย่างที่คิด
แต่ทำให้ได้เรียนรู้อะไรหลายอย่างมากยิ่งขึ้น
เหนื่อยใจ ไม่เหนื่อยกาย เบื่องาน ถูกบีบด้วยเวลา ไม่ได้วางแผน จัดการ คุยกันให้เรียบร้อย เลยออกมาอย่างที่เป็น
แต่ก้อจะพยายามให้ดีที่สุด เท่าเวลาที่เหลืออยู่ {นะคะอ.อู๋(กรี๊ดๆๆๆๆ)}
สุดท้าย ขอบคุณนะ แพท ดล ขอบคุณมากมาย
ถ้าไม่ได้ทั้ง2คน งานนี้ ต้องไม่เสร็จแน่เลย พี่เห็นกลุ่มอื่น แล้วประทับใจพวกเราจัง สู้กันต่อไป เหลืออีกแค่วันเดียวเท่านั้น 19 ottobre ราชบุรีไม่ต้องถามเลยว่าไปเที่ยวเป็นงัยบ้าง..หึหึ
ตื่น 7.30 เฝ้าเดี่ยวเช้า
กินข้าว 8.30
เรียนเช้า 9.30
กินข้าวเที่ยง 12.00
นอนบ่าย 13.00
เรียนบ่าย 14.00
พัก 16.00
กินข้าวเย็น 18.00
เรียนเย็น 19.00
นอน 22.00
ไปวันจันกลับวันพฤหัสบ่าย เค้ามีดูหิ่งห้อยก้อไม่ได้ดูกะเค้า
เพราะต้องกลับมาส่งงานวันศุกร์เช้า
งานก้อยังไม่เสร็จTOT เค้าไม่ได้ไปเที่ยวเล่นเลยน้า...
แต่อยู่นู่นมีความสุขมากมาย ไม่อยากกลับเลย...บอกตรงๆ
โลกภายนอกคือความจริงที่โหดร้าย... หรือเพราะเราไม่เข้มแข็งพอละมั้ง
คิดถึงทุกคนมากๆๆๆๆๆๆเลย
อ้า...ไม่ลืม ขอบคุณ
1.เอ๋อ...ที่ร้ากกก แกถักไหมพรมให้เรา จ๊วบๆๆๆๆแล้วก้อร้อยลวดให้ด้วย
2.เตอร์...จะไม่ลืมเลย น้องร้ากกก ช่วยเราจนสุดใจขาดดิ้น จนหยดสุดท้ายกันเลยทีเดียว มีอะไรทำหมด ไม่เกี่ยงงาน
3.นนท์ จัมโบ้ บ๊อบ มาเงียบๆ แต่โดนทำงานโหดขัดเหล็กจนมือเปิงไปกันพอสมควร (อันนี้เตอร์ก้อด้วยนะ555ใช้คุ้มจิงๆ)
4.ซี บี กีฟท์ ผิงๆ มือแยกลวด จ๊วบๆๆๆๆ
5.จิมมี่ มือร้อยลวด ร้อยเร็วมักๆ ไม่รู้ทำงัย+555
6.น้องเอที่รัก ถึงเอจะไม่ได้ทำอะไร แต่มาเป็นกำลังใจให้เราก้อพอแล้ว+กร้ากกกก(ขอบคุณสำหรับเรื่องเล่าเล็กๆ...นะจ๊ะ)
7.แคร์ ขอบคุณที่โทรถามทุก5นาทีว่าถึงค่ายรึยัง เข้ากะชื่อเธอเลยนะ แคร์.. (เอาน่า ถ้าชั้นหลงเด๋วชั้นก้อโทรหาเองแหละ+555)แต่ไม่เกี่ยวกะช่วยงานเซนะ แต่ก้อประทับจายยยย
ขอบคุณอีกครั้ง ไม่คิดเลย ว่าในเวลาพักที่น้อยมากๆๆๆๆ จะได้งานทุกอย่างเหมือนทำคนเดียวเต็ม4วัน TOT
ไว้ไปเที่ยวกันนะ พวกแก ง่าๆๆๆๆๆ
____________
เรื่องแต่งนี่ เกิดจาก ไม่มีใครยอมเล่าเรื่องอะไรเลย อยู่ดีๆวงก้อเงียบ ต่างคนต่างก้มหน้าทำงาน(ของเรา)
เรา:เช้าที่อากาศสดใส ท้องฟ้ามีเมฆพองาม เราเดินผ่านป้ายรถเม มีชายคนนึงเดินตรงเข้ามาจีบ ชายคนนั้น-ตาบอด-
เตอร์:แล้วเค้าก้อพูดขึ้นมาว่า "สาวน้อย เอาลอตเตอรี่ซักใบมั้ยจ๊ะ"
13 ottobre เธอคนนั้น(5)มีคนถามหา เลยจะพยายามเขียนต่อนะ +555 มีคนอยากอ่านต่อด้วยเว้ย ดีใจวะ จ๊วบบบบบบบ
สายลมวิ่งลัดไปมาระหว่างกิ่งไม้ นำเอาเสียงโทรศัพท์จากหน้าตึกพัดขึ้นมาจนถึงชั้น2 เสียงโทรศัพท์ดังอยู่นานก่อนที่หญิงสาวจะเอื้อมมือไปรับ เสียงสดใสเอ่ยโต้ตอบกับปลายสาย ทำให้เด็กหนุ่มริมหน้าต่างลมหายใจสะดุด...
เสียงที่ผมไม่เคยลืม ไม่ต้องหันไปมอง ก้อนึกสีหน้าของเธอออก ผมบอกได้เลยว่าใครโทรหา... คนเดียวกับคนที่ทำให้เธอมีรอยยิ้ม...แสนเศร้า...ตรึงใจผมเสมอมา รอยยิ้ม ที่เธอจะมีให้แต่...เค้า
เสียงหัวเราะทุ้มต่ำลอดเข้ามาในบ้าน จากทางสระน้ำของบ้านหลังใหญ่กลางเมือง เรียกให้หญิงชรารูปร่างสันทัดเบือนหน้าไปมองอย่างอดไม่ได้ เห็นร่างสูงโปร่งในชุดลำลองนอนกึ่งนั่งอยู่บนเก้าอี้ริมสระกำลังพยายามที่จะเล่นกับหลานตัวน้อยพร้อมๆกับจัดการกับเอกสารในมือ...ช่างน่าเอ็นดู จนทำให้ผู้ที่มองอดไม่ได้ที่จะอมยิ้ม พรางหันไปสั่งบ่าวข้างตัวให้จัดผลไม้ให้ทั้งคู่ พร้อมกับกำชับว่าให้รีบเข้าในบ้านก่อนที่ไอแดงจะแรงกว่านี้
...ไม่นาน เสียงหัวเราะก้อเคลื่อนเข้ามาทางตัวบ้าน พร้อมกับเสียงเท้าเล็กซอยถี่โถมเข้าใส่..."คุณย่า"ซึ่งนั่งเหยียดขาอยู่บนโซฟาเดี่ยวขนาดย่อม พลางรบเร้าถามถึงหญิงสาวร่างบางที่มีศักดิ์เป็น"น้าเล็ก"ของตัว เพื่อว่าจะได้กลับจาก"โรงเรียน"ให้มาเล่นด้วยกันโดยเร็ว มีรือที่คุณย่าจะไม่หันไปย้ำถามชายหนุ่มที่เพิ่งเดินตามมาถึง"น้าเล็ก" ชายหนุ่มจึงจำต้องรายงานกับ"แม่ใหญ่"อีก1ครั้งหลังจากตอบมาแล้ว4ครั้งกับหลานรักว่า "น้าเล็กของหลานรักเพิ่งทำข้อสอบเสร็จ และน้าฉลองคนรถกำลังไปรับกลับมาแล้วโดยเร็ว...
ไม่เคยเลยที่แม่ใหญ่จะไม่ตามใจหลานรัก แต่ยังเป็นโชคดีของหลานรัก มีน้ากลางและน้าเล็กที่กล้าขัดใจ อย่างน้อยหลายชายตัวน้อยก้อยังรู้จักเรียนรู้ฟังเหตุผลและเคารพผู้ใหญ่ แถมการขัดใจยังเป็นผลทำให้เกิดความไว้วางใจทำให้สนิทสนทกันเข้าไปอีก
09 ottobre ID ของจริงซะทีก้อผ่านไปได้อย่างงดงาม กะ ไอดีที่ผ่านมา เหอๆ มีความสุขเจงๆ
ตามธรรมเนียม......รายนามผู้มีส่วนร่วมกะไอดีครั้งนี้
1.พีซ ขาประจำเจ้าเก่า คราวนี้โดนหลอกล่อให้มาค้างที่หอโทษฐานที่ปิดเทอมก่อนเรา ก้อมานั่งดูหนังไปปักเข็มไป ดูหนังไปขัดโมลไป ประมาณนั้น
2.หนึ่ง สำหรับกล้องที่ให้ยืมถ่ายโมเดล และความเป็นห่วงโทรถามเป็นระยะๆตลอดรายการ(กิ๊บด้วยนะ ขอบคุณมาก)
3.ปราง ดิว ขอบคุณมากๆที่ให้ยืมเสื้อคอเต่า หุหุ แล้วปรางอีกครั้ง...ยุ้ยด้วย ที่ช่วยดูเรื่องโมเดลให้เราตลอดเลย
4.บี ที่เรนเดอให้เกือบ30รูป // ฝ้าย ที่สอนเราเรนเดอ (ก้อเค้าจัดแสงไม่เป็นนี่)
5.เป้า ติ้ก ที่แอบถามตลอดว่างานถึงไหน ให้ช่วยอะไรมั้ย...ขอบคุณนะ
6.พัด เอ็ก เป้ ที่โดนเราก่อกวนยามค่ำคืน...ถึงจะไม่ได้ไปหา แต่ก้อขอบคุณมากเน้อ
เราไปไม่เลทด้วย ถึงก่อนเวลาตั้งครึ่งชั่วโมง แถมยังได้นอนอีก ดีจังๆ ความสุขของคนทำงานทันมันเป็นอย่างงี้เอง
ถึงโมเดลจะพ่นสีไป4ครั้ง ก้อยังไม่เนียน....หนัก!!!!! เอาวะ ก้อส่งไปเรียบร้อย....พอกันที |
|
|
